Armagedom

Wat, zijn jullie mensen er nog steeds? Ga weg! Ik heb geen verhalen om te vertellen. Ik ben te druk bezig met...ehm...andere dingen...of zo...

zucht

Oké dan, misschien heb ik nog iets achter in het magazijn liggen.

Het eind nadert! Jezus red, Jezus red! Met elke minuut die verstrijkt komen we dichter in de buurt van de doem datum die door de Maya's is voorspelt. In 2012 zal de wereld vergaan, zelfs hollywood zegt het! http://www.whowillsurvive2012.com/

Of toch niet? Onlangs is het tot mijn attentie gebracht dat de wetenschap heeft ontdekt dat de maya kalender fout is geïnterpreteerd en dat einde van de wereld pas plaatsvind in 2220. De precieze hoe en wat van het geheel zijn mij niet bekend, maar wetenschappelijke feiten zijn voor mensen die nadenken voordat ze wat zeggen. Daar hebben wij hier geen behoefte aan.

Nu onze levens dus niet op het punt staan om te eindigen hebben wij als mensheid wat vrije tijd over om na te denken over wat deze nieuwe ontwikkeling voor gevolgen heeft. Ten eerste lijkt het me duidelijk dat wij allen onze hoed moeten afnemen voor Barack Obama. Wat een man! Pas een paar maanden in het witte huis en het is hem nu al gelukt om het einden der tijden een dikke twee eeuwen uit te stellen. En ik kan u wel vertellen dames en heren dat het feit de wereld niet zal vergaan in 2012 ook wonderen zal doen voor zijn herverkiezingscampagne!

Ten tweede lijkt het me duidelijk dat Global Warming een leugen is. Ik weet niet wie het verzonnen heeft, recht, links, liberaal, protestants, katholiek, moslim, atheïst, muppet of die lijpe vrouw bij het centraal station in Amsterdam die maar blijft zingen over Jezus, maar het bestaat niet. Toegegeven, jullie hebben het overtuigend gebracht. Met dat hele stijgen van de zeespiegel en smelten van de poolkappen. Maar nu zijn jullie door de mand gevallen, de wereld gaat helemaal niet verloren.

Ten derde, en als laatste punt, wil ik een moment stilte vragen. Want vandaag, mijn lieve lezers, hebben wij een moment verloren. Een moment van grootsheid, waar wij als mensheid getuige van hadden kunnen zijn. Nimmer zal iemand zeggen: 'Waar was jij toen de aarde ophield te bestaan? Persoonlijk was ik dood.' Toegegeven, we hebben al een aantal mooie momenten mogen meemaken: de wisseling van millennia, de eerste zwarte president van Amerika, die keer dat Balkenende onderuit ging op een skateboard, maar dit moment had in mijn ogen alles kunnen toppen. Dit zou een once in a lifetime moment zijn geweest. Het moment dat alle andere momenten zou beëindigen. Dat moment zullen wij nu nooit ervaren. Het is weg. Of nog erger, het is er nooit geweest.

Dus rouw met mij mee wereld. Betreur ons ongelukkig lot, dat wij gedoemd zijn om door te leven tot ver na 2012. En dat wij, hoe hard wij ook mogen proberen om alles te verkloten, er niet in zullen slagen om de wereld tot een einde te brengen voor de komende 211 jaar.

Bedevaart naar Mocca

Hallo daar lieve kijkbuis kindertjes, hier is ome Job weer.
Allereerst, ik weet dat het hier de laatste tijd nog stiller is geweest dan in een bordeel in het Vaticaan. Maar door omstandigheden (vakantie, gebrek aan inspiratie, gebrek aan zin, al het bovenstaande) was ik niet in staat om hier een bericht te plaatsen. Maar hier is er weer eentje voor al jullie internet mensen!
In de laatste paar weken hebben er een aantal grote veranderingen plaats gevonden. Ik ben uit huis gaan wonen (op een tijdelijk adres), ik ben begonnen met studeren en ik heb mijn tiener jaren ingeruild voor de titel 'twintig jarige'. Dat klopt dames en heren, afgelopen vrijdag werd ik 20 jaar. Maar aangezien ik pas een aantal dagen met die titel rondloop (en ik de meeste van die dagen
niet nuchter was) ga ik hier in een ander bericht nog wel over filosoferen.
Uit huis wonen dan. Daar valt ook niet veel over te zeggen. Het is zeer tijdelijk, ik moet het appartement al weer bijna verlaten. Maar nu ik geproefd heb van het leven op eigen benen kan en wil ik niet terug naar het ouderlijk nest. Dus als iemand dit leest en nog een kamer weet in Amsterdam, laat het me weten!
Oké, wanhopige poging om een woonruimte te vinden daargelaten heeft dit bericht nog niks opgeleverd. Dus dan maar de studie. Die begon vandaag. Ik studeer Media & Cultuur aan de UvA en ben vandaag vol trots niet naar mijn eerste hoorcollege gegaan. Ik kon niet, ik had rijles (een verhaal voor een andere keer). Dus dat heeft ook nog geen leuke verhalen/gedachten opgeleverd.
Maar mijn leven als student heeft mij wel iets anders opgeleverd: een ov jaarkaart. En dat stelde mij en mijn partner in crime Sebastiaan in staat om een klein (en zeer oninteressant) avontuur te ondernemen. En dat is waar dit blog over gaat.
Een maand geleden ging de eerste Starbucks in Nederland open (nee Schiphol telt niet!). Op Utrecht Centraal staat nu een prachtige, authentieke, geile Starbucks. Sebas en ik zijn samen naar Australië gegaan (jobromer.waarbenjij.nu) en deden ons daar vaak tegoed aan Starbucks koffie/frappachino. En aangezien je in het dagelijks leven nou eenmaal niet elke dag op schiphol komt moesten wij bij terugkomst in Nederland dan ook afkicken van onze frapaverslaving.
Totdat er op Utrecht Centraal een Starbucks opende! En nu denk je misschien dat een persoon net ze goed nooit in Utrecht kan komen als op schiphol, maar ik kom er nog wel eens over de vloer. Nog beter nieuws is dat er op Amsterdam Centraal ook één komt! Maar daar had ik vandaag niks aan. Het enige wat ik vandaag had was een ov kaart en teveel vrije tijd om m'n handen. En nog voordat je nutteloze onderneming kon zeggen zaten Sebas en ik al op de trein richting Utrecht. Van Haarlem naar Amsterdam waren conducteurs niet in ons geïnteresseerd, maar tussen Amsterdam Amstel en Utrecht Centraal werd er om onze kaartjes gevraagd. Beide lieten wij onze ov kaart zien, om er vervolgens door de conducteur op gewezen te worden dat deze pas vanaf 1 september geldig was. En het is vandaag 31 augustus. Dat is toch belachelijk! Het academische jaar is begonnen, ik had verdomme een krant bij me waar dat in stond. Dat de bureaucraten bij de IB-groep dit niet begrepen was één ding, maar deze man moest toch begrijpen dat wij dachten dat, op de dag dat onze studie begon, wij onze studenten ov kaart konden gebruiken. Dat deze man sowieso de tijd nam om de gedachte door zijn hoofd te laten spelen om ons een bekeuring te geven omdat wij ons vergist hadden, omdat wij in onze naïviteit hadden ingedacht dat het systeem logisch in elkaar zat. En dat mensen niet zo dom zouden zijn om zich op een datum te verkijken, als het duidelijk was dat wij nu volkomen recht hadden op ons studenten voordeel. Van welke school voor achterlijke rukkers was deze graftak afgestudeerd dat hij hier sowieso over begon.
Al deze dingen schoten door mijn hoofd. Maar voor ik een (iets) subtieler antwoord kon formulieren gaf de conducteur onze kaarten al terug en zei dat we er mee weg kwamen. Hierdoor voelde ik me weer een beetje schuldig dat ik zulke dingen over de man had gedacht. Maar de volgende treintrol die ons op dit datum ding zou wijzen zou de volle laag van mijn verbale furie voelen.
We bereikte Utrecht zonder verdere problemen en stonden al gauw in de rij bij de enige echte Starbucks in Nederland (serieus Schiphol telt niet). De hele lange rij, mag ik wel zeggen. De rij die in feite zo lang, en dit blijkbaar al de hele dag was geweest, dat de frapachino die Sebas en ik wouden op waren. En dus namen we er allebei één die we uiteindelijk niet echt lekker vonden.
Maar los daarvan, de Starbucks zag er leuk uit. Het is de enige keten die bedacht heeft dat je filiaal er misschien gezellig uit moet zien. Lekker luie stoelen, rustige kleuren en een beetje POCA (piece of crap art, je vind het veel in hotel kamers). En veel mensen hadden dan ook een moment uit hun drukke reis leven genomen om even bij Starbucks neer te strijken en van een kop koffie te genieten.
En zo, een kwartier later, gingen Sebas en ik weer terug naar huis. Was de reis praktisch? Nee. Was het uiteindelijk culinair vervullend? Nee. Was het de soort domme actie die ik graag onderneem omdat de absurditeit ervan me wel aanstaat? Zeker.
Op de terugreis vroeg niemand naar mijn kaartje.

Medeburgerplichtig

Een 18e verjaardag komt met een aantal leuke extraatjes. Je kunt (legaal) sterke drank drinken, je mag autorijden (niet in combinatie met het hiervoor genoemde extraatje natuurlijk), je mag naar de grote mensen gevangenis, je mag tot 11 uur opblijven in het weekend (ik tenminste wel) en je mag stemmen.
Dat klopt dames en heren, Job Römer heeft afgelopen week voor het eerst gestemd. En dit is het verhaal over hoe het verliep.

De nacht ervoor kon ik nauwelijks slapen van de spanning. Die ochtend rende ik de trap af, door het dolle heen als een kleuter die de nacht daarvoor zijn schoen had gezet voor sinterklaas. Vervolgens ging ik vol enthousiasme mijn dag door, compleet vergeten dat ik moest gaan stemmen. Pas aan het eind van de middag realiseerde ik me dat ik een burgerplicht te vervullen had.
Dus haasten ik mij naar het Sancta Maria (een middelbare school waar het ons stembureau zit). Ik moest om de school heen en door een achteringang het terrein op. Blijkbaar is het verkiezen van onze afgezanten voor de EU niet belangrijk genoeg om de hoofdpoort open te gooien.
Toen ik het gebouw binnenliep kwam ik mijn eerste teleurstelling al tegen.
Misschien is dit het punt in mijn verhaal waar ik moet bekennen dat ik het hele stem proces niet erg bevredigend vond. Misschien is het omdat dingen die je niet mag doen er altijd leuker uitzien dan ze in werkelijkheid zijn, maar stemmen leek mij altijd wel een interessante onderneming. Je onderbreekt de dagelijkse sleur voor iets speciaals. Je gaat naar het stembureau en wacht in een rij met mensen die je kent uit je buurt. Misschien praat je een beetje over je keuze, misschien onstaat er zelfs een klein politiek debat (of gevecht!). Daarna ga je een hokje in, druk je op een knopje op een computer en klaar is kieskees. Vrolijk weer naar huis met een mooie anekdote of twee en een koekje voor je moeite.
Nou niks daarvan!
Geen rij, geen gezellige mensen uit je buurt en geen koekjes! Geeneens een computer om op te stemmen. Wat een afknapper.
Wat ik aantrof was een klaslokaal dat leeg was op een aantal tafels na die aan elkaar waren geschoven, zodat drie oude mensen er aan konden zitten en het spannende stem proces konden leiden. Tegenover hen waren drie hokjes, waar net een man uit kwam lopen die zijn blik strak naar beneden hield en niemand wou aankijken, alsof hij net van de hoeren kwam in plaats van een stemhokje.
De drie oude mensen keken mij vragend en ietwat verveel aan. 'Dit is mijn eerste keer,' zei ik, automatisch terugdenkend aan een punt eerder in mijn leven waarop ik dezelfde woorden had uitgesproken in een iets dimmer belichte kamer en tegen een iets jonger publiek.
'Waar is je stemkaart?' vroeg een van de twee oude mannen aan mij (de derde was een oude vrouw).
Kut. Stemkaart. Wat de fuck is dat. 'Pardon meneer?'
'Je stemkaart. Zonder die kaart kan je niet stemmen,' zei de andere oude man.
Shitdeteringfuck. Die had ik natuurlijk thuis laten liggen. 'Die ligt nog thuis denk ik.'
'Ga hem maar rustig halen hoor, wij zitten hier nog een tijdje', zei de oude vrouw vriendelijk, 'die vergeet je in het vervolg nooit meer.' Altijd leuk om te zien hoe hoog de mensen die mij niet zo goed kennen mij soms inschatten.
En dus kon ik nog een keer op en neer naar mijn huis om die kaart te halen. Mijn burgerplicht begon nu toch wel veel weg te krijgen van een klusje. En ik haat klusjes. Maar goed, als je eenmaal bezigbent moet je het ook maar afmaken. Dus 10 minuten stond ik weer voor de tafel met twee oude muppet mannen plus date, en gaf ze de kaart en liet mijn ID zien. Vervolgens kreeg ik een groot stuk papier (in plaats van een computer) en mocht ik in een van de hokjes gaan staan. In dat hokje trof een groot, dik, rood potloot aan. Dit vond ik dan weer wel leuk. Net als in de reclames over stemmen. Dan kon ik daarmee een finkje zetten in een hokje, net zoals in de reclames. Ik had speciaal aan mijn finkjes gewerkt hiervoor. Maar nee, dat mocht niet. Ik moest het vakje geheel inkleuren. Als een multiple choice toets waarvan jij mag besluiten welk antwoord goed is. Makkelijkste examen ever. Toen nog het papier in de bus gooien, kijken of ik een lachje van die oude mensen kon krijgen door te zeggen 'ik hoop dat mijn team wint' (wat lukte) en dan weer het gebouw uit.
En toen was het weer klaar. Snel, onhandig en al bij al een beetje anticlimaxtisch (wat me weer terug deed denken aan dat moment wat ik eerder al noemde). Mijn burger plicht was vervuld.
Woepdifreakingdoo.

The Facts of Life

Ik heb in mijn bijna 20 jaar als wonderkind al vele rollen vertolk. Zoon, broer, oom, neef, vriend, leerling, leraar, reiziger, minnaar, ober, postbode, cowboy, astronaut, ruimtecowboy, piraat, ninja, god van de donder, idool, dorpsgek, profeet, international man of mysterie, antichrist, de nieuwe Uri Geller en de reden dat de Mona Lisa zo glimlacht om er maar een paar te noemen.
Ik heb aan deze diverse manier van leven een paar dingen overgehouden. Één van die dingen is complete kennis van alles in deze wereld en van een deel daarbuiten.
En ik heb besloten om deze kennis met jullie, mijn trouwe lezers, te delen. Dit is het begin van mijn internet cursus dat in totaal uit 93 delen zal bestaan.
Nu kan het zijn dat je je afvraagt waarom ik dit allemaal zou opschrijven. Het internet heeft immers al Wikipedia, en daar staat toch zeker ook alle kennis van de wereld in? Fout. Wikipedia is niets meer dan een speelplaats voor intellectuelen die op het internet kunnen spuwen hoeveel feiten ze wel niet kennen, zodat kinderen deze feiten klakkeloos kunnen overnemen voor hun schoolwerk.
Wat mijn 106 deelige cursus zo veel beter maakt dan Wikipedia is dat alle feiten die ik u zal vertellen honderd procent verzonnen zijn. Nu denkt u misschien dat 'verzonnen feiten' geen waarde hebben, maar dat is niet waar. Het feit dat mijn feiten verzonnen zijn maakt ze een stuk interessanter. Een voorbeeld:

Johann Sebastian Bach was een Duits organist, componist, klavecinist, violist, muziekpedagoog en dirigent van barokmuziek . Hij wordt algemeen gezien als een van de grootste en invloedrijkste componisten uit de gehele geschiedenis van de klassieke muziek.

Dit stukje is van wikipedia en is feitelijk correct, informatief en heel erg saai.
Kijk nu naar het volgende:

Johann Sebastian Bach was een Duitse muzikant van wie een aantal jaar geleden wat verloren stukken muziek zijn gevonden. Deze stukken resulteerde uiteindelijk in de eerste Britney Spears cd.

Dit stukje kietelt de verbeelding! Waar vonden ze de verloren muziek? Hoe kreeg mevrouw Spears haar popster handjes op de stukken? Ik denk dat mijn punt wel bewezen is.

En als laatste wil ik nog het volgende zeggen tegen mensen die zeggen dat je alle kennis over alles in de wereld uit boeken kan halen in plaats van op het internet:

Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha

Jos Römer

In mijn nimmer eindigende queeste om van 12 ambachten 13 ongelukken te maken heb ik een baan aangenomen als postbode bij de TNT post. Eigenlijk klopt deze titel niet want postbodes heten bij de TNT post bezorgers en dat ben ik ook niet want ik ben een deeltijdwerker wat in feite betekend dat ik een postbode ben maar dat noem je dan post bezorger en daarnaast mag ik dan ook aangetekende post postpakketten bezorgen (of boden) en post sorteren wat dan door de postbodes die post bezorgers heten bezorgt wordt.
Alle technische details daargelaten, ik ben nu al een week postbode. En in deze week heb ik alleen maar goed weer genoten, dus tot nu toe bevalt het baantje me prima. Ik dacht eerst dat ik helemaal in Santpoort moest gaan post bezorgen, maar dit bleek niet het geval en ik loop lekker in m'n eigen buurt. Dit heeft echter als nadeel dat mijn kansen om door een eenzame huisvrouw verleid te worden tot seksuele escapades nu vrij nihil is.
En zonder die bonus denk ik niet dat ik deze baan langer dan een maand zal volhouden. Maar in de tussen tijd is het een leuke ervaring. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen, waarvan de meeste Jos heten. Serieus, Jos is de nummer 1 naam bij de TNT. Ze hebben overal een Jos voor. Een Jos om de post te sorteren, een Jos om de kantine te runnen, een Jos om de vloer te boenen en natuurlijk een Jos die er voor zorgt dat alle andere Jossen hun werk wel goed doen. Een soort pappa Jos. En ik vermoed dat elke keer als ik mijzelf voorstelde als Job de andere mensen mij eigenlijk 'mijn naam is Jos' hoorden zeggen. Het zou mij niks verbazen als er een paar John's, Job's en Jopen bij de TNT rondlopen die uiteindelijk ook maar gewoon Jos zijn geworden. Het is makkelijker dan je er tegen verzetten.
Ik denk dat ze tot nu wel onder de indruk zijn van mij bij de TNT, aangezien ik mijn week duurende orientatie wist af te ronden binnen een middag (brief gaat in tas, brief gaat uit tas, brief gaat in gleuf en dan het liefst bij het juiste adres). Dus wellicht heb ik wel een prachtige toekomst als postbodende post bezorger. Ik ben niet aangenomen bij Amsterdam, dus ik zal toch iets moeten verzinnen om m'n jaar mee door te komen.

Nu moeten we nog iemand vinden om er voor te zetten

Als er mensen zijn die deze blog op een reguliere basis volgen dan bied ik mijn excuses aan voor het gebrek aan updates de laatste tijd. Ik zit midden in auditie/selectie seizoen voor de toneel scholen, maar dat is nu een stuk rustiger aangezien ik net gehoord heb dat ik niet ben aangenomen in Maastricht, en dus alleen nog Amsterdam in de run is. Dit levert wel wat extra druk op, maar ik ben er ook wel blij mee ergens. Natuurlijk baal ik als een stekker dat ze mij niet goed genoeg vonden en is de mogelijkheid dat ze me bij Amsterdam ook niet aannemen genoeg om me dat constante ongemakkelijke gevoel in m'n onderbuik te geven, maar ik ben er achter gekomen dat ik van nature geen multitasker ben. Ik laat me te makkelijk afleiden door andere dingen en moet me dus focussen op één doel om er het meeste uit te halen. Laten we hopen dat dit ook geld voor mijn auditie tijd en dat ik nu, met nog maar één kans op de carriere die ik al nastreef sinds ik 5 ben, mijzelf van m'n beste kant zal laten zien.

Máár ik post dit bericht niet om te rollen in mijn eigen zelfmedelijden, maar om uit te leggen waarom het dus een beetje stil was hier op de site én waarom ik afgelopen week in Maastricht was (dat was dus voor de selectie ronde). En wat een prachtige stad is Maastricht. Het is een pokke eind reizen (nog langer als een of andere idioot iets in de fik steekt in de trein waardoor we er allemaal uit moeten bij Eindhoven en een half uur moeten wachten voordat er genoeg ruimte is voor alle reizigers in drie nieuwe treinen), maar dan heb je wel wat. En toen ik terug was in Haarlem keek ik weer met een vers paar ogen naar de oude vertrouwde omgeving. En toen viel me opeens op dat er aan de vaart drie grote betonnen blokken stonden. Of eigenlijk nog steeds stonden, want die dingen stonden er al twee maanden ofzo.

Ik fiets er vaak langs ging ze op een gegeven moment negeren, er vanuit gaande dat ze nodig waren om iets te verbouwen. Ik weet niet zeker hou je drie masief, betonnen blokken precies in de bouw zou gebruiken maar ik ben dan ook geen bouwvakker. Maar het is nu twee maanden later en ze staan er nog steeds. En er zijn ook geen verdere tekens van verbouwing, dus deze betonnen blokken staan er gewoon om er te staan. Het is kunst, blijkbaar. Dit zijn drie betonnen blokken, zo breed als een auto en zo hoog als een bus. Ze staan daar in hun grijze glorie, als betonnen schoenen die je zou gebruiken als je de grote vriendelijke reus zou willen laten slapen met de vissen (hoewel ik de Leidse Vaart dan niet kan aanraden, probeer de Atlantische Ocean is). Het is kunst, maar wel de meest luie kunst die ik ooit heb gezien.

Nieuw Nichtje!

Ze heet Rosa en ze is een prachtige, gezonde baby!

Mijn zwangere zus

Mensen kijken soms raar op als ik ze vertel dat ik nog een oudere broer en zus heb die beide minstens 11 jaar ouder zijn dan ik. Dan moet ik ze uitleggen dat mijn vader al een keer getrouwd was voor hij mijn moeder leerde kennen en dat hij al vroeg twee kinderen had.
Het hebben van zulke oudere broers en zussen komt met een aantal grote voordelen.
Ten eerste heb je niet het geruzie dat altijd ontstaat tussen broers en zussen. Ik weet dat Bram, hoeveel ik ook van hem houdt, mij meestal kan verleiden tot de meest kinderachtige ruzietjes, en visa versa. Maar Thijs en Nienke waren allebei al veel ouder en wijzer dan ik was voor zolang als ik ze ken en de relatie was gebaseerd op een constant luisteren oor en liefdevol advies van hun kant in ruil voor mijn onophoudelijke adoratie voor mijn oudere broer en zus.
Ten tweede was er het feit dat ze allebei in Amsterdam woonden toen ik nog een kleiner mannetje was (ik heb nog een tijdje bewust met Thijs in Haarlem gewoond maar voor zover als ik me kan herinneren was Nienke al de deur uit) en dat betekende logeren bij je broer/zus, die in hun leven allemaal spannendere dingen deden dan ik ooit gedaan had. En na elke logeer partij zou ik dan ook hardop verkondigen dat ik net zo wou leven als Thijs en Nienke.
En als laatste (maar zeker niet onbelangrijkste!) is er de kwestie van neefjes en nichtjes. Dankzij het leeftijdsverschil ben ik nu al een paar jaar oom van een prachtige kleine meid. Een waar wonderkind die, ondanks dat ze de achternaam Brom draagt, gezegend (of vervloekt) is met het verbale talent van de Römer familie. Het kind kon eerder praten dan lopen en de wereld zal het weten. Bij elk bezoek/logeerpartij/feestje brabbelt ze er vrolijk op los.
En nu kan mijn zus elk moment weer bevallen. Sommige zouden misschien geïntimideerd raken door het enorme succes dat het eerste kind bleek te zijn. Bang dat hun tweede poging niet zo'n wonder zou voortbrengen. Maar Nienke en Frederik niet, die laten zich niet kennen. Binnen nu en een week wordt de nieuwe lading baby verwacht (wat betekend dat ik elk gesprek in huis tegenwoordig begin met 'is Nienke al bevallen?").
Nog eventjes en ik ben de trotse oom van: a) Twee nichtjes of b) Een nichtje en een neefje. Wat het ook wordt, jongen of meisje, stiller of luider (alsjeblieft niet nog luider), zo meteen is er weer iemand bij voor wie ik een luisterend oor kan zijn en die ik kan voorzien van liefdevol advies.

P.S. Als het een jongetje is stel ik Borkan de Veroveraar voor als naam.

Ga maar op de stip staan

Ik heb nog niet echt een regulier schema voor het updaten van dit blog, en om heel eerlijk te zijn gaat dit waarschijnlijk ook niet gebeuren aangezien mijn reactie op schema's en andere lijsten met verplichtingen ongeveer gelijk is aan die van een lactose intolerante Hindoe op een cheeseburger.
Maar ik vind toch dat ik om de zoveel tijd wat moet neerzetten hier want anders is het zo teleurstellend voor de mensen die dagelijks dit blog checken is gespannen afwachting op wat voor pareltjes ik nu weer zou neerzetten.

Maar ik ben de laatste paar dagen nogal druk geweest met auditeren/voorbereiden op audities. Want ik kon natuurlijk geen studie kiezen waarin ik me gewoon kon aanmelden en dan gewoon naar binnen kon rollen met een nonchalante zwaai van m'n hand en een knipoog. Nee, ik moest me inschrijven voor een bloody Idols ervaring.

Zaterdag was de eerste ronde van Amsterdam. Om 12 uur stond ik klaar met een monoloog uit m'n hoofd geleerd en de zenuwen mooi onder controle. Toen bleek er echter een half uur vertraging te zijn en moest ik mijn concentratie en zenuwen van staal nog wat langer volhouden en vechten tegen de verleiding om aan het meisje naast mij (die aan iedereen bleef vragen of ze hier waren voor de audities) of ze alsjublieft haar mond wou houden.

En toen was het jouw beurt. Door de deur, het lokaal in, naar het midden van het lokaal lopen en voor je uit kijken alsof je dit dagelijks doet. En voor je staat een tafel met daaraan 4 mensen, van wie geen goddank Gordon is. Hoe je heet. Denk na, deze weet je! Ze vraagt niet of je familie bent van, maar die chagarijnige man rechts die heeft het wel door. Oké, doe je monoloog maar. Wacht even, er is zojuist een memo van de knieën binnen gekomen. Is het oké als ze even trillen? Heel licht maar, zien ze niks van. Nou die monoloog komt lekker, tuurlijk die internatie twee zinnen terug was niet helemaal zoals je hem geoefend had, maar daar merken ze niks van. Nou, je hebt alles gezegt, dus nu even luisteren naar de dame achter de tafel, niet vergeten zelfverzekerd te kijken! De improvisatie opdracht is dat je gaat dansen met een vrouw die uit een schilderij kwam en opeens sta je alleen op de dam. Deze opdracht ken je al! Iemand anders heeft je deze al verteld. Goed zo, laat zien dat je je niet schaamt om te walsen met een onzichtbare dame. En klaar, heel overtuigend als je 't mij vraagt. Jammer dat de mensen achter de tafel geen emoties vertonen. Die hebben allemaal goed opgelet op hoe Jerney Kaagman jureerd. En nu het lokaal weer uitlopen en de lift in stappen. En bedenk je dit eens; terwijl jij in de lift zit hebben die 4 mensen in dat lokaal al besloten hebben of ze je door gaan laten of niet. Veel plezier met wachten.

En het wachten was vervelend. Ik moest mezelf dwingen aan andere dingen te denken omdat ik anders gek werd. Zaterdag avond tot en met zondag middag was grotendeels een waas, de rest van zondag heb ik me geconsentreert op afleveringen van Scrubs. Maandag de gedachtes wegsporten en dan 's avonds werken (en zoveel mogelijk Scrubs tussendoor). Dinsdag loop ik de trap af (even wat te drinken halen tussen twee Scrubs afleveringen in) en zie ik dat de post op de mat ligt. Een aantal folders, wat brieven van de bank en een brief geadreseerd aan Job Romer. Een brief van de mensen die mij die zaterdag nog zo ongeintereseerd naar me keken. Ik liep naar de woonkamer en pleurde de andere post op tafel. Bram zat tv te kijken en kwam pas tot de conclusie waarom ik de moeite had genomen op de post op te rapen toen ik de envelope al had open gescheurd, en de brief had open gevouwen.

To be continued...

P.S. Ik ben door naar de tweede ronde!

Change! (your expactations)

Dus meneer Obama zit nu bijna twee weken in het witte huis en ik denk dat we kunnen stellen dat de wereld nog niet drastisch veranderd is. Er worden nog steeds meer oorlogen gevoerd dan in de gehele lord of the rings trilogie, de wereld economie is nog steeds even indrukwekkend als het voorspellen van een regenbui in Schotland en de meeste mensen in het Midden Oosten zijn Amerika nog steed meer als schietschijven dan als vrienden.

Het beste wat we tot nu toe van de Obama regering gekregen hebben is de inzwering. Al die mensen die op een kluitje staan in de kou, met vlaggetjes en maar schreeuwen en zingen en er gaat hier en daar wat fout maar uiteindelijk komt alles toch goed. Het was net de intocht van Sinterklaas, alleen dan nu met een zwarte baas en zijn witte knechten.

Maar goed, verder hebben we nog weinig wonderen gezien na die dag (fun fact: Obama's inzwering was op de dag na Martin Luther King dag, dus dat was een mooi lang weekend voor de African Americans). En als ik het internet mocht geloven zou Obama dingen uit zijn mouw gaan toveren waar Jezus nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Sommige mensen schreven onder nieuws berichten in hoofdletters hoe alles beter zou worden de dag dat Obama president zou worden. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat een belachelijk idee.

En ik weet heus wel dat zeuren over mensen op het internet ongeveer net zo effectief is als pissen in een smeulende vulkaan. Het lucht wel op, maar doet niks aan het feit dat Pompei zometeen voorzien zal zijn van een krokant laagje. Maar kom op mensen. Obama is ook maar één man. Ik ben net zo blij als de volgende liberale, linkse, blauw dragende, hippie, wiet rokende Bush hater dat we nu deze man in het witte huis hebben. Maar ik stel voor dat we allemaal onze verwachtingen wat aanpassen, want voor je het weet is pakjesavond weer voorbij en er is altijd dat ene cadeautje wat je niet gekregen hebt. Dan had je maar braver moeten zijn, elk land krijgt immers de regering die het verdient.

So help me God.

iSnob

Het is een onweerlegbaar feit. Het is net zo zeker als de opkomst van de zon en dat ons bestaan uiteindelijk zal afhangen van een Arnold swarzenegger robot die we naar het verleden hebben gestuurd. Ipod's gaan stuk. Altijd. En toch blijven we ze kopen want ze zijn mooi en handig en sexy en geven ons een goed gevoel in onze speciale regio (of ben ik dat alleen?). En ik ben ook zeker vatbaar voor de gadget waarde die apple's producten altijd hebben. Ik bedoel touchscreen én draadloos internet? Vertel mij maar waar ik mijn ziel weg kan signeren.
Maar ze gaan altijd kapot!
Mijn iPod was gestolen tijdens mijn verblijf in Australië en daarom besloot ik daar een nieuwe te kopen. Een iPod touch, omdat het daar sowieso goedkoper was dan in Nederland, omdat ik een muziek speler nodig had en omdat het een touchscreen heeft én draadloos internet!
Nu, nog geen 2 maanden later is ie stuk. Gelukkig heeft apple zelf ook begrepen dat hun producten niet langer meegaan dan een Big Mac, en daarom hebben ze besloten dat al hun klanten een jaar lang garantie hebben over de gehele wereld. En dus kon ik met mijn Australiesche iPod naar de Nederlandse macstore in Haarlem om hem te laten reparen. Maar dit kon wel 12 dagen of zelfs langer duren zei dat appleman. En ik geef het toe, ik ben van de iPod generatie en kan nog geen trip naar de ijskast maken zonder muziek in mijn oren te hebben. En ik ben me er heus van bewust dat mijn gehoord waarschijnlijk nooit zo goed zal zijn als vroegah, maar ik heb nu eenmaal een fix nodig voor mijn audio verslaving.
En dus besloot ik voor de tussentijd een goedkope mp3 speler te kopen. Gelukkig krijg je deze dingen tegenwoordig bij een happy meal en voor 30 euro was ik in het bezit van 2 GB aan wegwerp mp3speler materiaal. Maar nu ik zo lang een iPod heb gehad valt me pas echt op hoe kut de meeste andere producten zijn. Misschien dat sony nog een mooi dingetje maakt, maar dit kreng waar ik mee zit opgescheept is nog nuttelozer dan een gieter in een bosbrand.
En ik weet heus wel dat kindertjes in Afrika heel blij zouden zijn met dit ding, en dat jullie vroeger alleen het geluid van koeien castraties hadden om je te vermaken en blablabla. Maar dat boeit me allemaal niet. Wat ik weet is dat ik of mijn iPod terug moet hebben of in serieuze rehab moet.
Help me apple!

Tijd voor actie

Ik twijfel er niet aan dat deze blog uiteindelijk zal uitgroeien tot een imperium zoals Geenstijl (alleen dan, weet je wel, leuk). En daarom denk ik dat het nu een goed moment is om mijn krachten als internet rockster te gebruiken voor het goede.
Mijn goede vriend Hugo Sommer (bekend van mijn reis blog) zit nog steeds in Australië. En hij is ook in het bezit van een reis blog. Alleen is Hugo's reisblog momenteel stiller dan een dode mimespeler, aagezien hij al sinds oud & nieuw niets meer van zich heeft laten horen. En aangezien dit mijn enige manier is om te weten of hij nog leefd (en gek genoeg ook de enige manier voor zijn ouders) ben ik hier niet over te spreken.
Ik heb geprobeert meneer Sommer te mailen, maar het antwoord liet te wensen over aan juicy informatie en dus vind ik het tijd worden dat Hugo de wereld weer eens laat weten hoe het leven is voor de men die van down under komen.
Nu zijn er een goed aantal mensen die Hugo's blog volgen, maar misschien heeft hij toch het idee dat zijn werk onder gewaardeerd wordt. En daarom vraag ik het volgende van een ieder die dit leest. Ga alsjeblieft naar hugosommer.waarbenjij.nu en laat een bericht achter waarin je eist dat Hugo weer berichten gaat plaatsen.
Dit hoeft vooral niet onder je eigen naam. Jullie hebben bij mijn blog al laten zien dat jullie over een aan briljantheid grenzend vermogen hebben om slimme internet namen voor jullie zelf te verzinnen. Dus ga en vermenigvuldig uzelf... met berichten op het internet! Het zou heel mooi zijn als Hugo opeens op zijn rooie bolletje zou moeten krabben bij het aanzicht van alle intresse.

U wordt bedankt, nog een fijne dag.

Der Unterdak

Tijdens mijn verblijf in Australië hield ik me niet echt bezig met het nieuws van de wereld. Dus tenzij de bevolking van Melbourne opeens tot slaaf werd gemaakt door een ras hyper intelligente bevers was de kans dat ik stukjes nieuws oppikte vrij klein.
Dat was een van de reden dat ik bijna naast mijn toast hapte vanochtend toen ik in de NRC Next las: "Adolf Hitler uit huis gehaald."
In eerste instantie dacht ik dat iemand misschien een schilderij van de Duitse dictator aan de muur had hangen of dat er een wassen beeld stond in madam tussaud en dat ze na 64 jaar hadden besloten dat dit misschien een tikje smakeloos was.
De werkelijkheid bleek echter vreemder dan fictie. Wat er in feite gebeurt is, is dat er in Amerika onlangs wat ophef ontstond rond een bakkerij die niet bereid was de naam van een 3 jarig jongetje op diens verjaardagstaart te glazuren. De ophef had niet zozeer te maken met de onwil van deze desbetreffende bakkerij, maar meer met de naam van het jongetje. Deze heette namelijk Adolf Hitler Campbell. De vader was woest dat de bakkerij zijn zoon een persoonlijke verjaardagstaart onthield. De rest van de wereld was woest dat deze man zijn kleine jochie had vernoemd naar een van de slechtste mensen in de geschiedenis van de wereld.
Maar laten we deze man niet meteen uitmaken voor krankzinnige neo-nazi. Wie weet was het toeval en was deze man zich er niet van bewust dat er al een andere Adolf Hitler rond liep. Laten we eens kijken hoe zijn andere kinderen heetten.
Joycelynn Aryon Nation Campbell en Honszlynn Hinler Jeannie Campbell.
...
Oke misschien is krankzinnige neo-nazi toch wel van toepassing...
Maar het artikel wat mij vanochtend zo verbaasde bleek uiteindelijk te gaan over de staat New Jersey, die heeft besloten deze kinderen uit huis te halen. De plaatselijke politie begrijpt niet waarom. Aldus de hoofdcommisaris: "Ik zou niet weten wat ik zou doen als iemand mijn kleine Josphef Sadam Ossama Mao Ze Dong Satan Kees De Biologie Docent Stalin Ford bij mij weg zou halen."

Oost, west...

Dan beginnen we nu voor het echie.

Ik ben nu een week terug uit Australië en merk dat ik mij op het moment, in deze periode tussen de drukte van de feestdagen en de afleiding van werk en audities, bevind in een staat van "wat nu?". Na 2,5 maand reizen en constant bezig zijn voelt het opeens raar om gewoon thuis te zitten en niks te doen te hebben. Om eerlijk te zijn is deze "periode"waar ik zojuist naar verwees vandaag pas begonnen (aangezien ik gister samen met pap, mam, Bram en mijn kater de familie langs mocht) en heb ik vandaag een leeg huis en een even lege agenda. Dus misschien is dit gevoel van rusteloosheid morgen wel weer over en is het alsof ik nooit ben weggeweest.
Maar dat wil ik helemaal niet. Want als ik na 2,5 maand op mezelf zijn aan de andere kant van de wereld niks overhoud dan mooie foto's en leuke anekdotes dan heb ik niet alles uit deze reis gehaald wat ik wilde. En ik heb nu juist een andere kijk op dit landje gekregen. Na de levensstijl van de Australiër te hebben geobserveerd kan ik jullie bekennen dat de gemiddelde Nederlander een beetje een suf mens is (nogmaals iedereen die dit of een van mijn vorige blogs heeft gelezen is officieel en onherroepelijk tof tenzij anders beweerd door de auteur). Australië is natuurlijk niet perfect, begrijp me niet verkeerd. Hun politiek zit ook vol apen die te veel aan dikke stiften hebben gesnoven en hun president is net zo goed een schoothondje van Amerika als Balkenende, alleen dan misschien wat zindelijker. Maar de Australiërs maken tenminste olifanten uit de juiste muggen. Zij klagen over de hoge werkeloosheid graad en het feit dat de helft van het land niet genoeg water heeft om zich langer dan 3 minuten op een dag te douchen. En niet over het feit dat een of andere CEO van een of ander bedrijf 600 keer zoveel verdient als Jan Peter Balkenende.
Natuurlijk verdient hij 600 keer zoveel als Balkende, daarom is hij een of andere CEO van een of ander bedrijf geworden! Als jij net zoveel had willen verdienen als hem dan had jij ook een of andere CEO van een of ander bedrijf moeten worden. Als je, aan de andere hand, iets wil veranderen in Nederland (het liefst ten goede) dan moet je de politiek in gaan. Maar dan moet je niet gaan zeiken over de Balkenende norm, want dat is dom en kleinzerig en laat zien wat voor een enorme debiel je bent inplaats van de krachtige, door de wol gewassen superman die wij willen zien als onze minister president.
En als ik dan toch aan het zeiken ben is er de houding van de gemiddelde Nederlander, en dan heb ik het vooral over het uitgaan. In Australië wil iedereen gewoon een gezellige avond hebben. Als er iemand tegen je aanloopt is dat perongeluk en je neemt het hem niet kwalijk. En als iemand naar je vriendin kijkt dan is dat een compliment, want dan is ze waarschijnlijk een lekker ding. Hier lijkt het alsof de meeste mensen besloten hebben dat ze drinken, praten en lachen wel gehad hebben en nu liever allemaal de held willen zijn in hun eigen, enigste echte hollywood barvecht scene. Iedereen kijkt elkaar aan met een blik van "come on punk, make my day". Waarschijnlijk was het al zo toen ik weg ging, maar nu ik gezien heb hoe het ook kan zie ik het nut niet meer in van al deze alpha mannentjes bull shit. Kunnen we niet gewoon afspreken dat niemand tegenwoordig nog een alpha man is (er moet achter elke krachtige man immers een krachtige vrouw staan vandaag de dag) en dan proberen een gezellig avond te hebben?
En in het normale leven is de Nederlander ook lastig met de Australiër te vergelijken. Op straat en in de winkel noemt iedereen elkaar "hunny" en "babe". Gewoon mensen die je nog nooit gezien hebt, die achter een kassa zitten en zeggen "wat jij wil lieverd". Dat kan niet in Nederland. Dan zouden mensen gek worden en elkaar naar de keel vliegen. Ik ging vandaag de stad in en niemand, in geen enkele winkel, wenste mij een gelukkig nieuw jaar. Vorig jaar nog werd ik er mee doodgegooid. Je bent altijd een week lang bezig iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen. Zeker tot 7 januari ofzo, totdat je opeens de enige bent die het nog doet en iedereen je raar aankijkt. Maar niemand kon het blijkbaar wat schelen of ik een gelukkig nieuw jaar zou hebben! Waar gaat het heen met de Nederlander! Dit hele land gaat naar de knoppen!
Al deze dingen was ik aan het overdenken terwijl van de stad naar huis fietste met een groot pak met 4 flessen cola achterop. Opeens schoot het pak vanonder de snelbinder van mijn fiets vandaan en viel op de grond waarbij het pak scheurde en een van de flessen het midden van de weg oprolde. Meteen rende een vrouw, die vlak achter mij op de stoep liep, de straat op (die gelukkig leeg was) om de fles voor mij op te rapen. En terwijl ik afstapte en en haar bedankte kwam er een oudere mevrouw naar mij toe die uit de grote plastic tas, die door haar (tevens oude) man werd gedragen, een andere plastic tas die ze openhield voor mij om de cola flessen in te doen. "Anders is het zo moeilijk om ze mee te nemen," zei ze er glimlachend bij. "Dank u wel, en nog een gelukkig nieuw jaar," zei ik.
Misschien zijn Nederlanders toch de slechtste niet.