zaterdag 30 januari 2010
The Blow By Blow
Vandaag heb ik de eerste ronde van audities bij de toneelschool van Amsterdam gedaan. En hier is de herhaling.
08.00: De wekker gaat en en zie uit het raam dat alles wit is. Of het heeft gesneeuwd of dit is hoe acht uur 's ochtends er gewoon uitziet. Ik voel geen zenuwen, wel veel vermoeidheid.
08.10: Koffie! Nu ben ik wakker en klaar om de wereld aan te pakken (hoewel ik genoegen neem met de juryleden). Geen zenuwen, wel honger.
08.25: Ham/kaas croissant gehaald bij de bakker aan de overkant. Nu ik aan mijn basisbehoefte voor de ochtend heb voldaan komt de realisatie dat ik een zeer belangrijke vijf minuten ga hebben over iets meer dan een uur. Maar geen tijd voor zenuwen, moet eerst douchen.
08.55: Ben onder de douche mijn tekst aan het zingen alsof ik een operazanger ben. Je weet maar nooit wat die improvisatie opdracht gaat inhouden.
09.15: Het sneeuwt heftig buiten. Ik maak een opmerking over hoe ik niet wil dat het sneeuwt terwijl ik naar de toneelschool fiets en loop mijn appartement uit.
09.16: Het is gestopt met sneeuwen en de zon schijnt! Blijkbaar heb ik controle over het weer. Cool.
09.45: Heb mezelf aangemeld en ben onderweg naar boven.
09.47: Kom Lydwien tegen in de gangen. Zij moet ook jureren vandaag maar niet bij mij. Ik probeer een luchtig gesprek te houden maar ik merk dat de zenuwen me eindelijk gevonden hebben.
10.10: Mijn begeleidster zegt dat ik van de drie wachtende kandidaten de enige ben die er gespannen uitziet. Dank je wel, nu voel ik me veel beter.
10.15: Ik wordt naar binnen geroepen. Ik sta op en het lukt me voor het eerst in een half uur om een bijdehante opmerking te produceren. Ik weet niet meer zeker wat ik zei maar ik weet wel dat ik me er een stuk beter door voelde.
10.16: Ik neem plaats aan een tafel samen met twee juryleden en een student. Ik krijg uitgelegd wat er van mij verwacht wordt en merk dat door deze vervrachtingen ik mijn monoloog niet kan doen zoals ik hem gerepeteerd had. De zenuwen zijn echter verdwenen en ik ga gewoon zorgen dat het wat wordt. Goden bezorg mij inspiratie.
10.20: Niet geheel ontevreden over hoe mijn monoloog verliep. Dat is zo goed als ik op mag hopen. Nu de improvisatie opdracht. Ik moet mijn tekst zeggen tegen de studente. Ik ben een psychopaat die met haar geobsedeerd is en ik heb haar aan een stoel vastgebonden. Het is altijd fijn als je inspiratie kan putten uit persoonlijke ervaringen.
10.22: Dat was dan al weer het einde. Ik wordt vriendelijk bedankt en ontvang aankomende dinsdag een brief.
10.24: Stap beneden uit de lift met de volle realisatie dat de heren boven al weten of ik door ben of niet. Zucht.
11.00: Weer thuis. Ga nu een Ikea kast in elkaar zetten om mijn gedachte van audities af te houden. Is het al bijna dinsdag?
08.00: De wekker gaat en en zie uit het raam dat alles wit is. Of het heeft gesneeuwd of dit is hoe acht uur 's ochtends er gewoon uitziet. Ik voel geen zenuwen, wel veel vermoeidheid.
08.10: Koffie! Nu ben ik wakker en klaar om de wereld aan te pakken (hoewel ik genoegen neem met de juryleden). Geen zenuwen, wel honger.
08.25: Ham/kaas croissant gehaald bij de bakker aan de overkant. Nu ik aan mijn basisbehoefte voor de ochtend heb voldaan komt de realisatie dat ik een zeer belangrijke vijf minuten ga hebben over iets meer dan een uur. Maar geen tijd voor zenuwen, moet eerst douchen.
08.55: Ben onder de douche mijn tekst aan het zingen alsof ik een operazanger ben. Je weet maar nooit wat die improvisatie opdracht gaat inhouden.
09.15: Het sneeuwt heftig buiten. Ik maak een opmerking over hoe ik niet wil dat het sneeuwt terwijl ik naar de toneelschool fiets en loop mijn appartement uit.
09.16: Het is gestopt met sneeuwen en de zon schijnt! Blijkbaar heb ik controle over het weer. Cool.
09.45: Heb mezelf aangemeld en ben onderweg naar boven.
09.47: Kom Lydwien tegen in de gangen. Zij moet ook jureren vandaag maar niet bij mij. Ik probeer een luchtig gesprek te houden maar ik merk dat de zenuwen me eindelijk gevonden hebben.
10.10: Mijn begeleidster zegt dat ik van de drie wachtende kandidaten de enige ben die er gespannen uitziet. Dank je wel, nu voel ik me veel beter.
10.15: Ik wordt naar binnen geroepen. Ik sta op en het lukt me voor het eerst in een half uur om een bijdehante opmerking te produceren. Ik weet niet meer zeker wat ik zei maar ik weet wel dat ik me er een stuk beter door voelde.
10.16: Ik neem plaats aan een tafel samen met twee juryleden en een student. Ik krijg uitgelegd wat er van mij verwacht wordt en merk dat door deze vervrachtingen ik mijn monoloog niet kan doen zoals ik hem gerepeteerd had. De zenuwen zijn echter verdwenen en ik ga gewoon zorgen dat het wat wordt. Goden bezorg mij inspiratie.
10.20: Niet geheel ontevreden over hoe mijn monoloog verliep. Dat is zo goed als ik op mag hopen. Nu de improvisatie opdracht. Ik moet mijn tekst zeggen tegen de studente. Ik ben een psychopaat die met haar geobsedeerd is en ik heb haar aan een stoel vastgebonden. Het is altijd fijn als je inspiratie kan putten uit persoonlijke ervaringen.
10.22: Dat was dan al weer het einde. Ik wordt vriendelijk bedankt en ontvang aankomende dinsdag een brief.
10.24: Stap beneden uit de lift met de volle realisatie dat de heren boven al weten of ik door ben of niet. Zucht.
11.00: Weer thuis. Ga nu een Ikea kast in elkaar zetten om mijn gedachte van audities af te houden. Is het al bijna dinsdag?
donderdag 7 januari 2010
Year in Review
2010 is hier! Een tijd voor goede voornemens (meer blogupdates?), post-feestdagen depressie en een terugblik op een jaar waar niemand meer in geïnteresseerd is. Zie hier mijn awards voor 2009:
De Sint Juttemis award voor meest onverwachte gebeurtenis
Het koste hem 13 jaar en god weet hoeveel euro (of toen nog gulden) maar 2009 was eindelijk het jaar dat Thijs Römer zijn rijbewijs haalde. Of het de komst van zijn eerste kind was, het feit dat hij nu in de middle of nowhere woont of dat hij nu de kans heeft om te gaan rijden in de Moody Mobiel, we zullen het nooit weten. Bij deze nogmaals gefeliciteerd Thijs, je had me bijna verslagen.
Runners up: Job vindt een kamer in Amsterdam, Bram gaat zich scheren.
De gecensureerde ponro award voor grootste terleurstelling
Maanden keek ik er naar uit. Ik streepte de dagen af op mijn kalender. De nacht voor de grote dag kon ik nauwelijks slapen door de opwinding. Maar de opening van een Starbucks op Amsterdam centraal bleek even spannend als een scheet in een ballon, het idee is opwindend maar de praktijk blijkt oninteressant. De hoge prijzen gecombineerd met de aanhoudende kou maakt dat ik slechts twee frappachino's heb gekocht sinds de opening van de koffietent. Major bummer dude.
Runners up: Dat de wereld niet vergaat in 2012, dat Balkenende niet de president van de EU wordt.
De met scheermessen gevulde vagina award voor meest onaangename verrassing
Het lijkt me duidelijk dat voor mij (en de culturele wereld) het een erg onaangename verrassing was toen ik door alle toneelscholen de deur werd gewezen. Maar we laten ons niet kennen en gaan het dit jaar gewoon nog een keer proberen. Dit wordt mijn derde keer in Amsterdam en er schijnt iets met het recht van schepen te zijn dat daarmee in verband staat.
Runners up: Hoeveel tijd ik in mijn kerstvakantie kwijt was aan universiteit werk, de onverwachte creditcard rekening die een arme student kan overvallen.
De Mosterd Na de Maaltijd Award voor gebeurtenissen die te laat plaatsvinden
Een 2009 year in review? Nu nog? Het is verdomme al weer bijna februari! Dit kan echt niet zo, volgend jaar moet ik een stukje scherper zijn.
De Sint Juttemis award voor meest onverwachte gebeurtenis
Het koste hem 13 jaar en god weet hoeveel euro (of toen nog gulden) maar 2009 was eindelijk het jaar dat Thijs Römer zijn rijbewijs haalde. Of het de komst van zijn eerste kind was, het feit dat hij nu in de middle of nowhere woont of dat hij nu de kans heeft om te gaan rijden in de Moody Mobiel, we zullen het nooit weten. Bij deze nogmaals gefeliciteerd Thijs, je had me bijna verslagen.
Runners up: Job vindt een kamer in Amsterdam, Bram gaat zich scheren.
De gecensureerde ponro award voor grootste terleurstelling
Maanden keek ik er naar uit. Ik streepte de dagen af op mijn kalender. De nacht voor de grote dag kon ik nauwelijks slapen door de opwinding. Maar de opening van een Starbucks op Amsterdam centraal bleek even spannend als een scheet in een ballon, het idee is opwindend maar de praktijk blijkt oninteressant. De hoge prijzen gecombineerd met de aanhoudende kou maakt dat ik slechts twee frappachino's heb gekocht sinds de opening van de koffietent. Major bummer dude.
Runners up: Dat de wereld niet vergaat in 2012, dat Balkenende niet de president van de EU wordt.
De met scheermessen gevulde vagina award voor meest onaangename verrassing
Het lijkt me duidelijk dat voor mij (en de culturele wereld) het een erg onaangename verrassing was toen ik door alle toneelscholen de deur werd gewezen. Maar we laten ons niet kennen en gaan het dit jaar gewoon nog een keer proberen. Dit wordt mijn derde keer in Amsterdam en er schijnt iets met het recht van schepen te zijn dat daarmee in verband staat.
Runners up: Hoeveel tijd ik in mijn kerstvakantie kwijt was aan universiteit werk, de onverwachte creditcard rekening die een arme student kan overvallen.
De Mosterd Na de Maaltijd Award voor gebeurtenissen die te laat plaatsvinden
Een 2009 year in review? Nu nog? Het is verdomme al weer bijna februari! Dit kan echt niet zo, volgend jaar moet ik een stukje scherper zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
