Nu moeten we nog iemand vinden om er voor te zetten

Als er mensen zijn die deze blog op een reguliere basis volgen dan bied ik mijn excuses aan voor het gebrek aan updates de laatste tijd. Ik zit midden in auditie/selectie seizoen voor de toneel scholen, maar dat is nu een stuk rustiger aangezien ik net gehoord heb dat ik niet ben aangenomen in Maastricht, en dus alleen nog Amsterdam in de run is. Dit levert wel wat extra druk op, maar ik ben er ook wel blij mee ergens. Natuurlijk baal ik als een stekker dat ze mij niet goed genoeg vonden en is de mogelijkheid dat ze me bij Amsterdam ook niet aannemen genoeg om me dat constante ongemakkelijke gevoel in m'n onderbuik te geven, maar ik ben er achter gekomen dat ik van nature geen multitasker ben. Ik laat me te makkelijk afleiden door andere dingen en moet me dus focussen op één doel om er het meeste uit te halen. Laten we hopen dat dit ook geld voor mijn auditie tijd en dat ik nu, met nog maar één kans op de carriere die ik al nastreef sinds ik 5 ben, mijzelf van m'n beste kant zal laten zien.

Máár ik post dit bericht niet om te rollen in mijn eigen zelfmedelijden, maar om uit te leggen waarom het dus een beetje stil was hier op de site én waarom ik afgelopen week in Maastricht was (dat was dus voor de selectie ronde). En wat een prachtige stad is Maastricht. Het is een pokke eind reizen (nog langer als een of andere idioot iets in de fik steekt in de trein waardoor we er allemaal uit moeten bij Eindhoven en een half uur moeten wachten voordat er genoeg ruimte is voor alle reizigers in drie nieuwe treinen), maar dan heb je wel wat. En toen ik terug was in Haarlem keek ik weer met een vers paar ogen naar de oude vertrouwde omgeving. En toen viel me opeens op dat er aan de vaart drie grote betonnen blokken stonden. Of eigenlijk nog steeds stonden, want die dingen stonden er al twee maanden ofzo.

Ik fiets er vaak langs ging ze op een gegeven moment negeren, er vanuit gaande dat ze nodig waren om iets te verbouwen. Ik weet niet zeker hou je drie masief, betonnen blokken precies in de bouw zou gebruiken maar ik ben dan ook geen bouwvakker. Maar het is nu twee maanden later en ze staan er nog steeds. En er zijn ook geen verdere tekens van verbouwing, dus deze betonnen blokken staan er gewoon om er te staan. Het is kunst, blijkbaar. Dit zijn drie betonnen blokken, zo breed als een auto en zo hoog als een bus. Ze staan daar in hun grijze glorie, als betonnen schoenen die je zou gebruiken als je de grote vriendelijke reus zou willen laten slapen met de vissen (hoewel ik de Leidse Vaart dan niet kan aanraden, probeer de Atlantische Ocean is). Het is kunst, maar wel de meest luie kunst die ik ooit heb gezien.

Nieuw Nichtje!

Ze heet Rosa en ze is een prachtige, gezonde baby!

Mijn zwangere zus

Mensen kijken soms raar op als ik ze vertel dat ik nog een oudere broer en zus heb die beide minstens 11 jaar ouder zijn dan ik. Dan moet ik ze uitleggen dat mijn vader al een keer getrouwd was voor hij mijn moeder leerde kennen en dat hij al vroeg twee kinderen had.
Het hebben van zulke oudere broers en zussen komt met een aantal grote voordelen.
Ten eerste heb je niet het geruzie dat altijd ontstaat tussen broers en zussen. Ik weet dat Bram, hoeveel ik ook van hem houdt, mij meestal kan verleiden tot de meest kinderachtige ruzietjes, en visa versa. Maar Thijs en Nienke waren allebei al veel ouder en wijzer dan ik was voor zolang als ik ze ken en de relatie was gebaseerd op een constant luisteren oor en liefdevol advies van hun kant in ruil voor mijn onophoudelijke adoratie voor mijn oudere broer en zus.
Ten tweede was er het feit dat ze allebei in Amsterdam woonden toen ik nog een kleiner mannetje was (ik heb nog een tijdje bewust met Thijs in Haarlem gewoond maar voor zover als ik me kan herinneren was Nienke al de deur uit) en dat betekende logeren bij je broer/zus, die in hun leven allemaal spannendere dingen deden dan ik ooit gedaan had. En na elke logeer partij zou ik dan ook hardop verkondigen dat ik net zo wou leven als Thijs en Nienke.
En als laatste (maar zeker niet onbelangrijkste!) is er de kwestie van neefjes en nichtjes. Dankzij het leeftijdsverschil ben ik nu al een paar jaar oom van een prachtige kleine meid. Een waar wonderkind die, ondanks dat ze de achternaam Brom draagt, gezegend (of vervloekt) is met het verbale talent van de Römer familie. Het kind kon eerder praten dan lopen en de wereld zal het weten. Bij elk bezoek/logeerpartij/feestje brabbelt ze er vrolijk op los.
En nu kan mijn zus elk moment weer bevallen. Sommige zouden misschien geïntimideerd raken door het enorme succes dat het eerste kind bleek te zijn. Bang dat hun tweede poging niet zo'n wonder zou voortbrengen. Maar Nienke en Frederik niet, die laten zich niet kennen. Binnen nu en een week wordt de nieuwe lading baby verwacht (wat betekend dat ik elk gesprek in huis tegenwoordig begin met 'is Nienke al bevallen?").
Nog eventjes en ik ben de trotse oom van: a) Twee nichtjes of b) Een nichtje en een neefje. Wat het ook wordt, jongen of meisje, stiller of luider (alsjeblieft niet nog luider), zo meteen is er weer iemand bij voor wie ik een luisterend oor kan zijn en die ik kan voorzien van liefdevol advies.

P.S. Als het een jongetje is stel ik Borkan de Veroveraar voor als naam.