Nu moeten we nog iemand vinden om er voor te zetten

Als er mensen zijn die deze blog op een reguliere basis volgen dan bied ik mijn excuses aan voor het gebrek aan updates de laatste tijd. Ik zit midden in auditie/selectie seizoen voor de toneel scholen, maar dat is nu een stuk rustiger aangezien ik net gehoord heb dat ik niet ben aangenomen in Maastricht, en dus alleen nog Amsterdam in de run is. Dit levert wel wat extra druk op, maar ik ben er ook wel blij mee ergens. Natuurlijk baal ik als een stekker dat ze mij niet goed genoeg vonden en is de mogelijkheid dat ze me bij Amsterdam ook niet aannemen genoeg om me dat constante ongemakkelijke gevoel in m'n onderbuik te geven, maar ik ben er achter gekomen dat ik van nature geen multitasker ben. Ik laat me te makkelijk afleiden door andere dingen en moet me dus focussen op één doel om er het meeste uit te halen. Laten we hopen dat dit ook geld voor mijn auditie tijd en dat ik nu, met nog maar één kans op de carriere die ik al nastreef sinds ik 5 ben, mijzelf van m'n beste kant zal laten zien.

Máár ik post dit bericht niet om te rollen in mijn eigen zelfmedelijden, maar om uit te leggen waarom het dus een beetje stil was hier op de site én waarom ik afgelopen week in Maastricht was (dat was dus voor de selectie ronde). En wat een prachtige stad is Maastricht. Het is een pokke eind reizen (nog langer als een of andere idioot iets in de fik steekt in de trein waardoor we er allemaal uit moeten bij Eindhoven en een half uur moeten wachten voordat er genoeg ruimte is voor alle reizigers in drie nieuwe treinen), maar dan heb je wel wat. En toen ik terug was in Haarlem keek ik weer met een vers paar ogen naar de oude vertrouwde omgeving. En toen viel me opeens op dat er aan de vaart drie grote betonnen blokken stonden. Of eigenlijk nog steeds stonden, want die dingen stonden er al twee maanden ofzo.

Ik fiets er vaak langs ging ze op een gegeven moment negeren, er vanuit gaande dat ze nodig waren om iets te verbouwen. Ik weet niet zeker hou je drie masief, betonnen blokken precies in de bouw zou gebruiken maar ik ben dan ook geen bouwvakker. Maar het is nu twee maanden later en ze staan er nog steeds. En er zijn ook geen verdere tekens van verbouwing, dus deze betonnen blokken staan er gewoon om er te staan. Het is kunst, blijkbaar. Dit zijn drie betonnen blokken, zo breed als een auto en zo hoog als een bus. Ze staan daar in hun grijze glorie, als betonnen schoenen die je zou gebruiken als je de grote vriendelijke reus zou willen laten slapen met de vissen (hoewel ik de Leidse Vaart dan niet kan aanraden, probeer de Atlantische Ocean is). Het is kunst, maar wel de meest luie kunst die ik ooit heb gezien.