zaterdag 30 januari 2010
The Blow By Blow
Vandaag heb ik de eerste ronde van audities bij de toneelschool van Amsterdam gedaan. En hier is de herhaling.
08.00: De wekker gaat en en zie uit het raam dat alles wit is. Of het heeft gesneeuwd of dit is hoe acht uur 's ochtends er gewoon uitziet. Ik voel geen zenuwen, wel veel vermoeidheid.
08.10: Koffie! Nu ben ik wakker en klaar om de wereld aan te pakken (hoewel ik genoegen neem met de juryleden). Geen zenuwen, wel honger.
08.25: Ham/kaas croissant gehaald bij de bakker aan de overkant. Nu ik aan mijn basisbehoefte voor de ochtend heb voldaan komt de realisatie dat ik een zeer belangrijke vijf minuten ga hebben over iets meer dan een uur. Maar geen tijd voor zenuwen, moet eerst douchen.
08.55: Ben onder de douche mijn tekst aan het zingen alsof ik een operazanger ben. Je weet maar nooit wat die improvisatie opdracht gaat inhouden.
09.15: Het sneeuwt heftig buiten. Ik maak een opmerking over hoe ik niet wil dat het sneeuwt terwijl ik naar de toneelschool fiets en loop mijn appartement uit.
09.16: Het is gestopt met sneeuwen en de zon schijnt! Blijkbaar heb ik controle over het weer. Cool.
09.45: Heb mezelf aangemeld en ben onderweg naar boven.
09.47: Kom Lydwien tegen in de gangen. Zij moet ook jureren vandaag maar niet bij mij. Ik probeer een luchtig gesprek te houden maar ik merk dat de zenuwen me eindelijk gevonden hebben.
10.10: Mijn begeleidster zegt dat ik van de drie wachtende kandidaten de enige ben die er gespannen uitziet. Dank je wel, nu voel ik me veel beter.
10.15: Ik wordt naar binnen geroepen. Ik sta op en het lukt me voor het eerst in een half uur om een bijdehante opmerking te produceren. Ik weet niet meer zeker wat ik zei maar ik weet wel dat ik me er een stuk beter door voelde.
10.16: Ik neem plaats aan een tafel samen met twee juryleden en een student. Ik krijg uitgelegd wat er van mij verwacht wordt en merk dat door deze vervrachtingen ik mijn monoloog niet kan doen zoals ik hem gerepeteerd had. De zenuwen zijn echter verdwenen en ik ga gewoon zorgen dat het wat wordt. Goden bezorg mij inspiratie.
10.20: Niet geheel ontevreden over hoe mijn monoloog verliep. Dat is zo goed als ik op mag hopen. Nu de improvisatie opdracht. Ik moet mijn tekst zeggen tegen de studente. Ik ben een psychopaat die met haar geobsedeerd is en ik heb haar aan een stoel vastgebonden. Het is altijd fijn als je inspiratie kan putten uit persoonlijke ervaringen.
10.22: Dat was dan al weer het einde. Ik wordt vriendelijk bedankt en ontvang aankomende dinsdag een brief.
10.24: Stap beneden uit de lift met de volle realisatie dat de heren boven al weten of ik door ben of niet. Zucht.
11.00: Weer thuis. Ga nu een Ikea kast in elkaar zetten om mijn gedachte van audities af te houden. Is het al bijna dinsdag?
08.00: De wekker gaat en en zie uit het raam dat alles wit is. Of het heeft gesneeuwd of dit is hoe acht uur 's ochtends er gewoon uitziet. Ik voel geen zenuwen, wel veel vermoeidheid.
08.10: Koffie! Nu ben ik wakker en klaar om de wereld aan te pakken (hoewel ik genoegen neem met de juryleden). Geen zenuwen, wel honger.
08.25: Ham/kaas croissant gehaald bij de bakker aan de overkant. Nu ik aan mijn basisbehoefte voor de ochtend heb voldaan komt de realisatie dat ik een zeer belangrijke vijf minuten ga hebben over iets meer dan een uur. Maar geen tijd voor zenuwen, moet eerst douchen.
08.55: Ben onder de douche mijn tekst aan het zingen alsof ik een operazanger ben. Je weet maar nooit wat die improvisatie opdracht gaat inhouden.
09.15: Het sneeuwt heftig buiten. Ik maak een opmerking over hoe ik niet wil dat het sneeuwt terwijl ik naar de toneelschool fiets en loop mijn appartement uit.
09.16: Het is gestopt met sneeuwen en de zon schijnt! Blijkbaar heb ik controle over het weer. Cool.
09.45: Heb mezelf aangemeld en ben onderweg naar boven.
09.47: Kom Lydwien tegen in de gangen. Zij moet ook jureren vandaag maar niet bij mij. Ik probeer een luchtig gesprek te houden maar ik merk dat de zenuwen me eindelijk gevonden hebben.
10.10: Mijn begeleidster zegt dat ik van de drie wachtende kandidaten de enige ben die er gespannen uitziet. Dank je wel, nu voel ik me veel beter.
10.15: Ik wordt naar binnen geroepen. Ik sta op en het lukt me voor het eerst in een half uur om een bijdehante opmerking te produceren. Ik weet niet meer zeker wat ik zei maar ik weet wel dat ik me er een stuk beter door voelde.
10.16: Ik neem plaats aan een tafel samen met twee juryleden en een student. Ik krijg uitgelegd wat er van mij verwacht wordt en merk dat door deze vervrachtingen ik mijn monoloog niet kan doen zoals ik hem gerepeteerd had. De zenuwen zijn echter verdwenen en ik ga gewoon zorgen dat het wat wordt. Goden bezorg mij inspiratie.
10.20: Niet geheel ontevreden over hoe mijn monoloog verliep. Dat is zo goed als ik op mag hopen. Nu de improvisatie opdracht. Ik moet mijn tekst zeggen tegen de studente. Ik ben een psychopaat die met haar geobsedeerd is en ik heb haar aan een stoel vastgebonden. Het is altijd fijn als je inspiratie kan putten uit persoonlijke ervaringen.
10.22: Dat was dan al weer het einde. Ik wordt vriendelijk bedankt en ontvang aankomende dinsdag een brief.
10.24: Stap beneden uit de lift met de volle realisatie dat de heren boven al weten of ik door ben of niet. Zucht.
11.00: Weer thuis. Ga nu een Ikea kast in elkaar zetten om mijn gedachte van audities af te houden. Is het al bijna dinsdag?
donderdag 7 januari 2010
Year in Review
2010 is hier! Een tijd voor goede voornemens (meer blogupdates?), post-feestdagen depressie en een terugblik op een jaar waar niemand meer in geïnteresseerd is. Zie hier mijn awards voor 2009:
De Sint Juttemis award voor meest onverwachte gebeurtenis
Het koste hem 13 jaar en god weet hoeveel euro (of toen nog gulden) maar 2009 was eindelijk het jaar dat Thijs Römer zijn rijbewijs haalde. Of het de komst van zijn eerste kind was, het feit dat hij nu in de middle of nowhere woont of dat hij nu de kans heeft om te gaan rijden in de Moody Mobiel, we zullen het nooit weten. Bij deze nogmaals gefeliciteerd Thijs, je had me bijna verslagen.
Runners up: Job vindt een kamer in Amsterdam, Bram gaat zich scheren.
De gecensureerde ponro award voor grootste terleurstelling
Maanden keek ik er naar uit. Ik streepte de dagen af op mijn kalender. De nacht voor de grote dag kon ik nauwelijks slapen door de opwinding. Maar de opening van een Starbucks op Amsterdam centraal bleek even spannend als een scheet in een ballon, het idee is opwindend maar de praktijk blijkt oninteressant. De hoge prijzen gecombineerd met de aanhoudende kou maakt dat ik slechts twee frappachino's heb gekocht sinds de opening van de koffietent. Major bummer dude.
Runners up: Dat de wereld niet vergaat in 2012, dat Balkenende niet de president van de EU wordt.
De met scheermessen gevulde vagina award voor meest onaangename verrassing
Het lijkt me duidelijk dat voor mij (en de culturele wereld) het een erg onaangename verrassing was toen ik door alle toneelscholen de deur werd gewezen. Maar we laten ons niet kennen en gaan het dit jaar gewoon nog een keer proberen. Dit wordt mijn derde keer in Amsterdam en er schijnt iets met het recht van schepen te zijn dat daarmee in verband staat.
Runners up: Hoeveel tijd ik in mijn kerstvakantie kwijt was aan universiteit werk, de onverwachte creditcard rekening die een arme student kan overvallen.
De Mosterd Na de Maaltijd Award voor gebeurtenissen die te laat plaatsvinden
Een 2009 year in review? Nu nog? Het is verdomme al weer bijna februari! Dit kan echt niet zo, volgend jaar moet ik een stukje scherper zijn.
De Sint Juttemis award voor meest onverwachte gebeurtenis
Het koste hem 13 jaar en god weet hoeveel euro (of toen nog gulden) maar 2009 was eindelijk het jaar dat Thijs Römer zijn rijbewijs haalde. Of het de komst van zijn eerste kind was, het feit dat hij nu in de middle of nowhere woont of dat hij nu de kans heeft om te gaan rijden in de Moody Mobiel, we zullen het nooit weten. Bij deze nogmaals gefeliciteerd Thijs, je had me bijna verslagen.
Runners up: Job vindt een kamer in Amsterdam, Bram gaat zich scheren.
De gecensureerde ponro award voor grootste terleurstelling
Maanden keek ik er naar uit. Ik streepte de dagen af op mijn kalender. De nacht voor de grote dag kon ik nauwelijks slapen door de opwinding. Maar de opening van een Starbucks op Amsterdam centraal bleek even spannend als een scheet in een ballon, het idee is opwindend maar de praktijk blijkt oninteressant. De hoge prijzen gecombineerd met de aanhoudende kou maakt dat ik slechts twee frappachino's heb gekocht sinds de opening van de koffietent. Major bummer dude.
Runners up: Dat de wereld niet vergaat in 2012, dat Balkenende niet de president van de EU wordt.
De met scheermessen gevulde vagina award voor meest onaangename verrassing
Het lijkt me duidelijk dat voor mij (en de culturele wereld) het een erg onaangename verrassing was toen ik door alle toneelscholen de deur werd gewezen. Maar we laten ons niet kennen en gaan het dit jaar gewoon nog een keer proberen. Dit wordt mijn derde keer in Amsterdam en er schijnt iets met het recht van schepen te zijn dat daarmee in verband staat.
Runners up: Hoeveel tijd ik in mijn kerstvakantie kwijt was aan universiteit werk, de onverwachte creditcard rekening die een arme student kan overvallen.
De Mosterd Na de Maaltijd Award voor gebeurtenissen die te laat plaatsvinden
Een 2009 year in review? Nu nog? Het is verdomme al weer bijna februari! Dit kan echt niet zo, volgend jaar moet ik een stukje scherper zijn.
zaterdag 24 oktober 2009
Armagedom
Wat, zijn jullie mensen er nog steeds? Ga weg! Ik heb geen verhalen om te vertellen. Ik ben te druk bezig met...ehm...andere dingen...of zo...
zucht
Oké dan, misschien heb ik nog iets achter in het magazijn liggen.
Het eind nadert! Jezus red, Jezus red! Met elke minuut die verstrijkt komen we dichter in de buurt van de doem datum die door de Maya's is voorspelt. In 2012 zal de wereld vergaan, zelfs hollywood zegt het! http://www.whowillsurvive2012.com/
Of toch niet? Onlangs is het tot mijn attentie gebracht dat de wetenschap heeft ontdekt dat de maya kalender fout is geïnterpreteerd en dat einde van de wereld pas plaatsvind in 2220. De precieze hoe en wat van het geheel zijn mij niet bekend, maar wetenschappelijke feiten zijn voor mensen die nadenken voordat ze wat zeggen. Daar hebben wij hier geen behoefte aan.
Nu onze levens dus niet op het punt staan om te eindigen hebben wij als mensheid wat vrije tijd over om na te denken over wat deze nieuwe ontwikkeling voor gevolgen heeft. Ten eerste lijkt het me duidelijk dat wij allen onze hoed moeten afnemen voor Barack Obama. Wat een man! Pas een paar maanden in het witte huis en het is hem nu al gelukt om het einden der tijden een dikke twee eeuwen uit te stellen. En ik kan u wel vertellen dames en heren dat het feit de wereld niet zal vergaan in 2012 ook wonderen zal doen voor zijn herverkiezingscampagne!
Ten tweede lijkt het me duidelijk dat Global Warming een leugen is. Ik weet niet wie het verzonnen heeft, recht, links, liberaal, protestants, katholiek, moslim, atheïst, muppet of die lijpe vrouw bij het centraal station in Amsterdam die maar blijft zingen over Jezus, maar het bestaat niet. Toegegeven, jullie hebben het overtuigend gebracht. Met dat hele stijgen van de zeespiegel en smelten van de poolkappen. Maar nu zijn jullie door de mand gevallen, de wereld gaat helemaal niet verloren.
Ten derde, en als laatste punt, wil ik een moment stilte vragen. Want vandaag, mijn lieve lezers, hebben wij een moment verloren. Een moment van grootsheid, waar wij als mensheid getuige van hadden kunnen zijn. Nimmer zal iemand zeggen: 'Waar was jij toen de aarde ophield te bestaan? Persoonlijk was ik dood.' Toegegeven, we hebben al een aantal mooie momenten mogen meemaken: de wisseling van millennia, de eerste zwarte president van Amerika, die keer dat Balkenende onderuit ging op een skateboard, maar dit moment had in mijn ogen alles kunnen toppen. Dit zou een once in a lifetime moment zijn geweest. Het moment dat alle andere momenten zou beëindigen. Dat moment zullen wij nu nooit ervaren. Het is weg. Of nog erger, het is er nooit geweest.
Dus rouw met mij mee wereld. Betreur ons ongelukkig lot, dat wij gedoemd zijn om door te leven tot ver na 2012. En dat wij, hoe hard wij ook mogen proberen om alles te verkloten, er niet in zullen slagen om de wereld tot een einde te brengen voor de komende 211 jaar.
zucht
Oké dan, misschien heb ik nog iets achter in het magazijn liggen.
Het eind nadert! Jezus red, Jezus red! Met elke minuut die verstrijkt komen we dichter in de buurt van de doem datum die door de Maya's is voorspelt. In 2012 zal de wereld vergaan, zelfs hollywood zegt het! http://www.whowillsurvive2012.com/
Of toch niet? Onlangs is het tot mijn attentie gebracht dat de wetenschap heeft ontdekt dat de maya kalender fout is geïnterpreteerd en dat einde van de wereld pas plaatsvind in 2220. De precieze hoe en wat van het geheel zijn mij niet bekend, maar wetenschappelijke feiten zijn voor mensen die nadenken voordat ze wat zeggen. Daar hebben wij hier geen behoefte aan.
Nu onze levens dus niet op het punt staan om te eindigen hebben wij als mensheid wat vrije tijd over om na te denken over wat deze nieuwe ontwikkeling voor gevolgen heeft. Ten eerste lijkt het me duidelijk dat wij allen onze hoed moeten afnemen voor Barack Obama. Wat een man! Pas een paar maanden in het witte huis en het is hem nu al gelukt om het einden der tijden een dikke twee eeuwen uit te stellen. En ik kan u wel vertellen dames en heren dat het feit de wereld niet zal vergaan in 2012 ook wonderen zal doen voor zijn herverkiezingscampagne!
Ten tweede lijkt het me duidelijk dat Global Warming een leugen is. Ik weet niet wie het verzonnen heeft, recht, links, liberaal, protestants, katholiek, moslim, atheïst, muppet of die lijpe vrouw bij het centraal station in Amsterdam die maar blijft zingen over Jezus, maar het bestaat niet. Toegegeven, jullie hebben het overtuigend gebracht. Met dat hele stijgen van de zeespiegel en smelten van de poolkappen. Maar nu zijn jullie door de mand gevallen, de wereld gaat helemaal niet verloren.
Ten derde, en als laatste punt, wil ik een moment stilte vragen. Want vandaag, mijn lieve lezers, hebben wij een moment verloren. Een moment van grootsheid, waar wij als mensheid getuige van hadden kunnen zijn. Nimmer zal iemand zeggen: 'Waar was jij toen de aarde ophield te bestaan? Persoonlijk was ik dood.' Toegegeven, we hebben al een aantal mooie momenten mogen meemaken: de wisseling van millennia, de eerste zwarte president van Amerika, die keer dat Balkenende onderuit ging op een skateboard, maar dit moment had in mijn ogen alles kunnen toppen. Dit zou een once in a lifetime moment zijn geweest. Het moment dat alle andere momenten zou beëindigen. Dat moment zullen wij nu nooit ervaren. Het is weg. Of nog erger, het is er nooit geweest.
Dus rouw met mij mee wereld. Betreur ons ongelukkig lot, dat wij gedoemd zijn om door te leven tot ver na 2012. En dat wij, hoe hard wij ook mogen proberen om alles te verkloten, er niet in zullen slagen om de wereld tot een einde te brengen voor de komende 211 jaar.
maandag 31 augustus 2009
Bedevaart naar Mocca
Hallo daar lieve kijkbuis kindertjes, hier is ome Job weer.
Allereerst, ik weet dat het hier de laatste tijd nog stiller is geweest dan in een bordeel in het Vaticaan. Maar door omstandigheden (vakantie, gebrek aan inspiratie, gebrek aan zin, al het bovenstaande) was ik niet in staat om hier een bericht te plaatsen. Maar hier is er weer eentje voor al jullie internet mensen!
In de laatste paar weken hebben er een aantal grote veranderingen plaats gevonden. Ik ben uit huis gaan wonen (op een tijdelijk adres), ik ben begonnen met studeren en ik heb mijn tiener jaren ingeruild voor de titel 'twintig jarige'. Dat klopt dames en heren, afgelopen vrijdag werd ik 20 jaar. Maar aangezien ik pas een aantal dagen met die titel rondloop (en ik de meeste van die dagen
niet nuchter was) ga ik hier in een ander bericht nog wel over filosoferen.
Uit huis wonen dan. Daar valt ook niet veel over te zeggen. Het is zeer tijdelijk, ik moet het appartement al weer bijna verlaten. Maar nu ik geproefd heb van het leven op eigen benen kan en wil ik niet terug naar het ouderlijk nest. Dus als iemand dit leest en nog een kamer weet in Amsterdam, laat het me weten!
Oké, wanhopige poging om een woonruimte te vinden daargelaten heeft dit bericht nog niks opgeleverd. Dus dan maar de studie. Die begon vandaag. Ik studeer Media & Cultuur aan de UvA en ben vandaag vol trots niet naar mijn eerste hoorcollege gegaan. Ik kon niet, ik had rijles (een verhaal voor een andere keer). Dus dat heeft ook nog geen leuke verhalen/gedachten opgeleverd.
Maar mijn leven als student heeft mij wel iets anders opgeleverd: een ov jaarkaart. En dat stelde mij en mijn partner in crime Sebastiaan in staat om een klein (en zeer oninteressant) avontuur te ondernemen. En dat is waar dit blog over gaat.
Een maand geleden ging de eerste Starbucks in Nederland open (nee Schiphol telt niet!). Op Utrecht Centraal staat nu een prachtige, authentieke, geile Starbucks. Sebas en ik zijn samen naar Australië gegaan (jobromer.waarbenjij.nu) en deden ons daar vaak tegoed aan Starbucks koffie/frappachino. En aangezien je in het dagelijks leven nou eenmaal niet elke dag op schiphol komt moesten wij bij terugkomst in Nederland dan ook afkicken van onze frapaverslaving.
Totdat er op Utrecht Centraal een Starbucks opende! En nu denk je misschien dat een persoon net ze goed nooit in Utrecht kan komen als op schiphol, maar ik kom er nog wel eens over de vloer. Nog beter nieuws is dat er op Amsterdam Centraal ook één komt! Maar daar had ik vandaag niks aan. Het enige wat ik vandaag had was een ov kaart en teveel vrije tijd om m'n handen. En nog voordat je nutteloze onderneming kon zeggen zaten Sebas en ik al op de trein richting Utrecht. Van Haarlem naar Amsterdam waren conducteurs niet in ons geïnteresseerd, maar tussen Amsterdam Amstel en Utrecht Centraal werd er om onze kaartjes gevraagd. Beide lieten wij onze ov kaart zien, om er vervolgens door de conducteur op gewezen te worden dat deze pas vanaf 1 september geldig was. En het is vandaag 31 augustus. Dat is toch belachelijk! Het academische jaar is begonnen, ik had verdomme een krant bij me waar dat in stond. Dat de bureaucraten bij de IB-groep dit niet begrepen was één ding, maar deze man moest toch begrijpen dat wij dachten dat, op de dag dat onze studie begon, wij onze studenten ov kaart konden gebruiken. Dat deze man sowieso de tijd nam om de gedachte door zijn hoofd te laten spelen om ons een bekeuring te geven omdat wij ons vergist hadden, omdat wij in onze naïviteit hadden ingedacht dat het systeem logisch in elkaar zat. En dat mensen niet zo dom zouden zijn om zich op een datum te verkijken, als het duidelijk was dat wij nu volkomen recht hadden op ons studenten voordeel. Van welke school voor achterlijke rukkers was deze graftak afgestudeerd dat hij hier sowieso over begon.
Al deze dingen schoten door mijn hoofd. Maar voor ik een (iets) subtieler antwoord kon formulieren gaf de conducteur onze kaarten al terug en zei dat we er mee weg kwamen. Hierdoor voelde ik me weer een beetje schuldig dat ik zulke dingen over de man had gedacht. Maar de volgende treintrol die ons op dit datum ding zou wijzen zou de volle laag van mijn verbale furie voelen.
We bereikte Utrecht zonder verdere problemen en stonden al gauw in de rij bij de enige echte Starbucks in Nederland (serieus Schiphol telt niet). De hele lange rij, mag ik wel zeggen. De rij die in feite zo lang, en dit blijkbaar al de hele dag was geweest, dat de frapachino die Sebas en ik wouden op waren. En dus namen we er allebei één die we uiteindelijk niet echt lekker vonden.
Maar los daarvan, de Starbucks zag er leuk uit. Het is de enige keten die bedacht heeft dat je filiaal er misschien gezellig uit moet zien. Lekker luie stoelen, rustige kleuren en een beetje POCA (piece of crap art, je vind het veel in hotel kamers). En veel mensen hadden dan ook een moment uit hun drukke reis leven genomen om even bij Starbucks neer te strijken en van een kop koffie te genieten.
En zo, een kwartier later, gingen Sebas en ik weer terug naar huis. Was de reis praktisch? Nee. Was het uiteindelijk culinair vervullend? Nee. Was het de soort domme actie die ik graag onderneem omdat de absurditeit ervan me wel aanstaat? Zeker.
Op de terugreis vroeg niemand naar mijn kaartje.
Allereerst, ik weet dat het hier de laatste tijd nog stiller is geweest dan in een bordeel in het Vaticaan. Maar door omstandigheden (vakantie, gebrek aan inspiratie, gebrek aan zin, al het bovenstaande) was ik niet in staat om hier een bericht te plaatsen. Maar hier is er weer eentje voor al jullie internet mensen!
In de laatste paar weken hebben er een aantal grote veranderingen plaats gevonden. Ik ben uit huis gaan wonen (op een tijdelijk adres), ik ben begonnen met studeren en ik heb mijn tiener jaren ingeruild voor de titel 'twintig jarige'. Dat klopt dames en heren, afgelopen vrijdag werd ik 20 jaar. Maar aangezien ik pas een aantal dagen met die titel rondloop (en ik de meeste van die dagen
niet nuchter was) ga ik hier in een ander bericht nog wel over filosoferen.
Uit huis wonen dan. Daar valt ook niet veel over te zeggen. Het is zeer tijdelijk, ik moet het appartement al weer bijna verlaten. Maar nu ik geproefd heb van het leven op eigen benen kan en wil ik niet terug naar het ouderlijk nest. Dus als iemand dit leest en nog een kamer weet in Amsterdam, laat het me weten!
Oké, wanhopige poging om een woonruimte te vinden daargelaten heeft dit bericht nog niks opgeleverd. Dus dan maar de studie. Die begon vandaag. Ik studeer Media & Cultuur aan de UvA en ben vandaag vol trots niet naar mijn eerste hoorcollege gegaan. Ik kon niet, ik had rijles (een verhaal voor een andere keer). Dus dat heeft ook nog geen leuke verhalen/gedachten opgeleverd.
Maar mijn leven als student heeft mij wel iets anders opgeleverd: een ov jaarkaart. En dat stelde mij en mijn partner in crime Sebastiaan in staat om een klein (en zeer oninteressant) avontuur te ondernemen. En dat is waar dit blog over gaat.
Een maand geleden ging de eerste Starbucks in Nederland open (nee Schiphol telt niet!). Op Utrecht Centraal staat nu een prachtige, authentieke, geile Starbucks. Sebas en ik zijn samen naar Australië gegaan (jobromer.waarbenjij.nu) en deden ons daar vaak tegoed aan Starbucks koffie/frappachino. En aangezien je in het dagelijks leven nou eenmaal niet elke dag op schiphol komt moesten wij bij terugkomst in Nederland dan ook afkicken van onze frapaverslaving.
Totdat er op Utrecht Centraal een Starbucks opende! En nu denk je misschien dat een persoon net ze goed nooit in Utrecht kan komen als op schiphol, maar ik kom er nog wel eens over de vloer. Nog beter nieuws is dat er op Amsterdam Centraal ook één komt! Maar daar had ik vandaag niks aan. Het enige wat ik vandaag had was een ov kaart en teveel vrije tijd om m'n handen. En nog voordat je nutteloze onderneming kon zeggen zaten Sebas en ik al op de trein richting Utrecht. Van Haarlem naar Amsterdam waren conducteurs niet in ons geïnteresseerd, maar tussen Amsterdam Amstel en Utrecht Centraal werd er om onze kaartjes gevraagd. Beide lieten wij onze ov kaart zien, om er vervolgens door de conducteur op gewezen te worden dat deze pas vanaf 1 september geldig was. En het is vandaag 31 augustus. Dat is toch belachelijk! Het academische jaar is begonnen, ik had verdomme een krant bij me waar dat in stond. Dat de bureaucraten bij de IB-groep dit niet begrepen was één ding, maar deze man moest toch begrijpen dat wij dachten dat, op de dag dat onze studie begon, wij onze studenten ov kaart konden gebruiken. Dat deze man sowieso de tijd nam om de gedachte door zijn hoofd te laten spelen om ons een bekeuring te geven omdat wij ons vergist hadden, omdat wij in onze naïviteit hadden ingedacht dat het systeem logisch in elkaar zat. En dat mensen niet zo dom zouden zijn om zich op een datum te verkijken, als het duidelijk was dat wij nu volkomen recht hadden op ons studenten voordeel. Van welke school voor achterlijke rukkers was deze graftak afgestudeerd dat hij hier sowieso over begon.
Al deze dingen schoten door mijn hoofd. Maar voor ik een (iets) subtieler antwoord kon formulieren gaf de conducteur onze kaarten al terug en zei dat we er mee weg kwamen. Hierdoor voelde ik me weer een beetje schuldig dat ik zulke dingen over de man had gedacht. Maar de volgende treintrol die ons op dit datum ding zou wijzen zou de volle laag van mijn verbale furie voelen.
We bereikte Utrecht zonder verdere problemen en stonden al gauw in de rij bij de enige echte Starbucks in Nederland (serieus Schiphol telt niet). De hele lange rij, mag ik wel zeggen. De rij die in feite zo lang, en dit blijkbaar al de hele dag was geweest, dat de frapachino die Sebas en ik wouden op waren. En dus namen we er allebei één die we uiteindelijk niet echt lekker vonden.
Maar los daarvan, de Starbucks zag er leuk uit. Het is de enige keten die bedacht heeft dat je filiaal er misschien gezellig uit moet zien. Lekker luie stoelen, rustige kleuren en een beetje POCA (piece of crap art, je vind het veel in hotel kamers). En veel mensen hadden dan ook een moment uit hun drukke reis leven genomen om even bij Starbucks neer te strijken en van een kop koffie te genieten.
En zo, een kwartier later, gingen Sebas en ik weer terug naar huis. Was de reis praktisch? Nee. Was het uiteindelijk culinair vervullend? Nee. Was het de soort domme actie die ik graag onderneem omdat de absurditeit ervan me wel aanstaat? Zeker.
Op de terugreis vroeg niemand naar mijn kaartje.
dinsdag 9 juni 2009
Medeburgerplichtig
Een 18e verjaardag komt met een aantal leuke extraatjes. Je kunt (legaal) sterke drank drinken, je mag autorijden (niet in combinatie met het hiervoor genoemde extraatje natuurlijk), je mag naar de grote mensen gevangenis, je mag tot 11 uur opblijven in het weekend (ik tenminste wel) en je mag stemmen.
Dat klopt dames en heren, Job Römer heeft afgelopen week voor het eerst gestemd. En dit is het verhaal over hoe het verliep.
De nacht ervoor kon ik nauwelijks slapen van de spanning. Die ochtend rende ik de trap af, door het dolle heen als een kleuter die de nacht daarvoor zijn schoen had gezet voor sinterklaas. Vervolgens ging ik vol enthousiasme mijn dag door, compleet vergeten dat ik moest gaan stemmen. Pas aan het eind van de middag realiseerde ik me dat ik een burgerplicht te vervullen had.
Dus haasten ik mij naar het Sancta Maria (een middelbare school waar het ons stembureau zit). Ik moest om de school heen en door een achteringang het terrein op. Blijkbaar is het verkiezen van onze afgezanten voor de EU niet belangrijk genoeg om de hoofdpoort open te gooien.
Toen ik het gebouw binnenliep kwam ik mijn eerste teleurstelling al tegen.
Misschien is dit het punt in mijn verhaal waar ik moet bekennen dat ik het hele stem proces niet erg bevredigend vond. Misschien is het omdat dingen die je niet mag doen er altijd leuker uitzien dan ze in werkelijkheid zijn, maar stemmen leek mij altijd wel een interessante onderneming. Je onderbreekt de dagelijkse sleur voor iets speciaals. Je gaat naar het stembureau en wacht in een rij met mensen die je kent uit je buurt. Misschien praat je een beetje over je keuze, misschien onstaat er zelfs een klein politiek debat (of gevecht!). Daarna ga je een hokje in, druk je op een knopje op een computer en klaar is kieskees. Vrolijk weer naar huis met een mooie anekdote of twee en een koekje voor je moeite.
Nou niks daarvan!
Geen rij, geen gezellige mensen uit je buurt en geen koekjes! Geeneens een computer om op te stemmen. Wat een afknapper.
Wat ik aantrof was een klaslokaal dat leeg was op een aantal tafels na die aan elkaar waren geschoven, zodat drie oude mensen er aan konden zitten en het spannende stem proces konden leiden. Tegenover hen waren drie hokjes, waar net een man uit kwam lopen die zijn blik strak naar beneden hield en niemand wou aankijken, alsof hij net van de hoeren kwam in plaats van een stemhokje.
De drie oude mensen keken mij vragend en ietwat verveel aan. 'Dit is mijn eerste keer,' zei ik, automatisch terugdenkend aan een punt eerder in mijn leven waarop ik dezelfde woorden had uitgesproken in een iets dimmer belichte kamer en tegen een iets jonger publiek.
'Waar is je stemkaart?' vroeg een van de twee oude mannen aan mij (de derde was een oude vrouw).
Kut. Stemkaart. Wat de fuck is dat. 'Pardon meneer?'
'Je stemkaart. Zonder die kaart kan je niet stemmen,' zei de andere oude man.
Shitdeteringfuck. Die had ik natuurlijk thuis laten liggen. 'Die ligt nog thuis denk ik.'
'Ga hem maar rustig halen hoor, wij zitten hier nog een tijdje', zei de oude vrouw vriendelijk, 'die vergeet je in het vervolg nooit meer.' Altijd leuk om te zien hoe hoog de mensen die mij niet zo goed kennen mij soms inschatten.
En dus kon ik nog een keer op en neer naar mijn huis om die kaart te halen. Mijn burgerplicht begon nu toch wel veel weg te krijgen van een klusje. En ik haat klusjes. Maar goed, als je eenmaal bezigbent moet je het ook maar afmaken. Dus 10 minuten stond ik weer voor de tafel met twee oude muppet mannen plus date, en gaf ze de kaart en liet mijn ID zien. Vervolgens kreeg ik een groot stuk papier (in plaats van een computer) en mocht ik in een van de hokjes gaan staan. In dat hokje trof een groot, dik, rood potloot aan. Dit vond ik dan weer wel leuk. Net als in de reclames over stemmen. Dan kon ik daarmee een finkje zetten in een hokje, net zoals in de reclames. Ik had speciaal aan mijn finkjes gewerkt hiervoor. Maar nee, dat mocht niet. Ik moest het vakje geheel inkleuren. Als een multiple choice toets waarvan jij mag besluiten welk antwoord goed is. Makkelijkste examen ever. Toen nog het papier in de bus gooien, kijken of ik een lachje van die oude mensen kon krijgen door te zeggen 'ik hoop dat mijn team wint' (wat lukte) en dan weer het gebouw uit.
En toen was het weer klaar. Snel, onhandig en al bij al een beetje anticlimaxtisch (wat me weer terug deed denken aan dat moment wat ik eerder al noemde). Mijn burger plicht was vervuld.
Woepdifreakingdoo.
Dat klopt dames en heren, Job Römer heeft afgelopen week voor het eerst gestemd. En dit is het verhaal over hoe het verliep.
De nacht ervoor kon ik nauwelijks slapen van de spanning. Die ochtend rende ik de trap af, door het dolle heen als een kleuter die de nacht daarvoor zijn schoen had gezet voor sinterklaas. Vervolgens ging ik vol enthousiasme mijn dag door, compleet vergeten dat ik moest gaan stemmen. Pas aan het eind van de middag realiseerde ik me dat ik een burgerplicht te vervullen had.
Dus haasten ik mij naar het Sancta Maria (een middelbare school waar het ons stembureau zit). Ik moest om de school heen en door een achteringang het terrein op. Blijkbaar is het verkiezen van onze afgezanten voor de EU niet belangrijk genoeg om de hoofdpoort open te gooien.
Toen ik het gebouw binnenliep kwam ik mijn eerste teleurstelling al tegen.
Misschien is dit het punt in mijn verhaal waar ik moet bekennen dat ik het hele stem proces niet erg bevredigend vond. Misschien is het omdat dingen die je niet mag doen er altijd leuker uitzien dan ze in werkelijkheid zijn, maar stemmen leek mij altijd wel een interessante onderneming. Je onderbreekt de dagelijkse sleur voor iets speciaals. Je gaat naar het stembureau en wacht in een rij met mensen die je kent uit je buurt. Misschien praat je een beetje over je keuze, misschien onstaat er zelfs een klein politiek debat (of gevecht!). Daarna ga je een hokje in, druk je op een knopje op een computer en klaar is kieskees. Vrolijk weer naar huis met een mooie anekdote of twee en een koekje voor je moeite.
Nou niks daarvan!
Geen rij, geen gezellige mensen uit je buurt en geen koekjes! Geeneens een computer om op te stemmen. Wat een afknapper.
Wat ik aantrof was een klaslokaal dat leeg was op een aantal tafels na die aan elkaar waren geschoven, zodat drie oude mensen er aan konden zitten en het spannende stem proces konden leiden. Tegenover hen waren drie hokjes, waar net een man uit kwam lopen die zijn blik strak naar beneden hield en niemand wou aankijken, alsof hij net van de hoeren kwam in plaats van een stemhokje.
De drie oude mensen keken mij vragend en ietwat verveel aan. 'Dit is mijn eerste keer,' zei ik, automatisch terugdenkend aan een punt eerder in mijn leven waarop ik dezelfde woorden had uitgesproken in een iets dimmer belichte kamer en tegen een iets jonger publiek.
'Waar is je stemkaart?' vroeg een van de twee oude mannen aan mij (de derde was een oude vrouw).
Kut. Stemkaart. Wat de fuck is dat. 'Pardon meneer?'
'Je stemkaart. Zonder die kaart kan je niet stemmen,' zei de andere oude man.
Shitdeteringfuck. Die had ik natuurlijk thuis laten liggen. 'Die ligt nog thuis denk ik.'
'Ga hem maar rustig halen hoor, wij zitten hier nog een tijdje', zei de oude vrouw vriendelijk, 'die vergeet je in het vervolg nooit meer.' Altijd leuk om te zien hoe hoog de mensen die mij niet zo goed kennen mij soms inschatten.
En dus kon ik nog een keer op en neer naar mijn huis om die kaart te halen. Mijn burgerplicht begon nu toch wel veel weg te krijgen van een klusje. En ik haat klusjes. Maar goed, als je eenmaal bezigbent moet je het ook maar afmaken. Dus 10 minuten stond ik weer voor de tafel met twee oude muppet mannen plus date, en gaf ze de kaart en liet mijn ID zien. Vervolgens kreeg ik een groot stuk papier (in plaats van een computer) en mocht ik in een van de hokjes gaan staan. In dat hokje trof een groot, dik, rood potloot aan. Dit vond ik dan weer wel leuk. Net als in de reclames over stemmen. Dan kon ik daarmee een finkje zetten in een hokje, net zoals in de reclames. Ik had speciaal aan mijn finkjes gewerkt hiervoor. Maar nee, dat mocht niet. Ik moest het vakje geheel inkleuren. Als een multiple choice toets waarvan jij mag besluiten welk antwoord goed is. Makkelijkste examen ever. Toen nog het papier in de bus gooien, kijken of ik een lachje van die oude mensen kon krijgen door te zeggen 'ik hoop dat mijn team wint' (wat lukte) en dan weer het gebouw uit.
En toen was het weer klaar. Snel, onhandig en al bij al een beetje anticlimaxtisch (wat me weer terug deed denken aan dat moment wat ik eerder al noemde). Mijn burger plicht was vervuld.
Woepdifreakingdoo.
woensdag 29 april 2009
The Facts of Life
Ik heb in mijn bijna 20 jaar als wonderkind al vele rollen vertolk. Zoon, broer, oom, neef, vriend, leerling, leraar, reiziger, minnaar, ober, postbode, cowboy, astronaut, ruimtecowboy, piraat, ninja, god van de donder, idool, dorpsgek, profeet, international man of mysterie, antichrist, de nieuwe Uri Geller en de reden dat de Mona Lisa zo glimlacht om er maar een paar te noemen.
Ik heb aan deze diverse manier van leven een paar dingen overgehouden. Één van die dingen is complete kennis van alles in deze wereld en van een deel daarbuiten.
En ik heb besloten om deze kennis met jullie, mijn trouwe lezers, te delen. Dit is het begin van mijn internet cursus dat in totaal uit 93 delen zal bestaan.
Nu kan het zijn dat je je afvraagt waarom ik dit allemaal zou opschrijven. Het internet heeft immers al Wikipedia, en daar staat toch zeker ook alle kennis van de wereld in? Fout. Wikipedia is niets meer dan een speelplaats voor intellectuelen die op het internet kunnen spuwen hoeveel feiten ze wel niet kennen, zodat kinderen deze feiten klakkeloos kunnen overnemen voor hun schoolwerk.
Wat mijn 106 deelige cursus zo veel beter maakt dan Wikipedia is dat alle feiten die ik u zal vertellen honderd procent verzonnen zijn. Nu denkt u misschien dat 'verzonnen feiten' geen waarde hebben, maar dat is niet waar. Het feit dat mijn feiten verzonnen zijn maakt ze een stuk interessanter. Een voorbeeld:
Johann Sebastian Bach was een Duits organist, componist, klavecinist, violist, muziekpedagoog en dirigent van barokmuziek . Hij wordt algemeen gezien als een van de grootste en invloedrijkste componisten uit de gehele geschiedenis van de klassieke muziek.
Dit stukje is van wikipedia en is feitelijk correct, informatief en heel erg saai.
Kijk nu naar het volgende:
Johann Sebastian Bach was een Duitse muzikant van wie een aantal jaar geleden wat verloren stukken muziek zijn gevonden. Deze stukken resulteerde uiteindelijk in de eerste Britney Spears cd.
Dit stukje kietelt de verbeelding! Waar vonden ze de verloren muziek? Hoe kreeg mevrouw Spears haar popster handjes op de stukken? Ik denk dat mijn punt wel bewezen is.
En als laatste wil ik nog het volgende zeggen tegen mensen die zeggen dat je alle kennis over alles in de wereld uit boeken kan halen in plaats van op het internet:
Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
Ik heb aan deze diverse manier van leven een paar dingen overgehouden. Één van die dingen is complete kennis van alles in deze wereld en van een deel daarbuiten.
En ik heb besloten om deze kennis met jullie, mijn trouwe lezers, te delen. Dit is het begin van mijn internet cursus dat in totaal uit 93 delen zal bestaan.
Nu kan het zijn dat je je afvraagt waarom ik dit allemaal zou opschrijven. Het internet heeft immers al Wikipedia, en daar staat toch zeker ook alle kennis van de wereld in? Fout. Wikipedia is niets meer dan een speelplaats voor intellectuelen die op het internet kunnen spuwen hoeveel feiten ze wel niet kennen, zodat kinderen deze feiten klakkeloos kunnen overnemen voor hun schoolwerk.
Wat mijn 106 deelige cursus zo veel beter maakt dan Wikipedia is dat alle feiten die ik u zal vertellen honderd procent verzonnen zijn. Nu denkt u misschien dat 'verzonnen feiten' geen waarde hebben, maar dat is niet waar. Het feit dat mijn feiten verzonnen zijn maakt ze een stuk interessanter. Een voorbeeld:
Johann Sebastian Bach was een Duits organist, componist, klavecinist, violist, muziekpedagoog en dirigent van barokmuziek . Hij wordt algemeen gezien als een van de grootste en invloedrijkste componisten uit de gehele geschiedenis van de klassieke muziek.
Dit stukje is van wikipedia en is feitelijk correct, informatief en heel erg saai.
Kijk nu naar het volgende:
Johann Sebastian Bach was een Duitse muzikant van wie een aantal jaar geleden wat verloren stukken muziek zijn gevonden. Deze stukken resulteerde uiteindelijk in de eerste Britney Spears cd.
Dit stukje kietelt de verbeelding! Waar vonden ze de verloren muziek? Hoe kreeg mevrouw Spears haar popster handjes op de stukken? Ik denk dat mijn punt wel bewezen is.
En als laatste wil ik nog het volgende zeggen tegen mensen die zeggen dat je alle kennis over alles in de wereld uit boeken kan halen in plaats van op het internet:
Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
Abonneren op:
Posts (Atom)
