Medeburgerplichtig

Een 18e verjaardag komt met een aantal leuke extraatjes. Je kunt (legaal) sterke drank drinken, je mag autorijden (niet in combinatie met het hiervoor genoemde extraatje natuurlijk), je mag naar de grote mensen gevangenis, je mag tot 11 uur opblijven in het weekend (ik tenminste wel) en je mag stemmen.
Dat klopt dames en heren, Job Römer heeft afgelopen week voor het eerst gestemd. En dit is het verhaal over hoe het verliep.

De nacht ervoor kon ik nauwelijks slapen van de spanning. Die ochtend rende ik de trap af, door het dolle heen als een kleuter die de nacht daarvoor zijn schoen had gezet voor sinterklaas. Vervolgens ging ik vol enthousiasme mijn dag door, compleet vergeten dat ik moest gaan stemmen. Pas aan het eind van de middag realiseerde ik me dat ik een burgerplicht te vervullen had.
Dus haasten ik mij naar het Sancta Maria (een middelbare school waar het ons stembureau zit). Ik moest om de school heen en door een achteringang het terrein op. Blijkbaar is het verkiezen van onze afgezanten voor de EU niet belangrijk genoeg om de hoofdpoort open te gooien.
Toen ik het gebouw binnenliep kwam ik mijn eerste teleurstelling al tegen.
Misschien is dit het punt in mijn verhaal waar ik moet bekennen dat ik het hele stem proces niet erg bevredigend vond. Misschien is het omdat dingen die je niet mag doen er altijd leuker uitzien dan ze in werkelijkheid zijn, maar stemmen leek mij altijd wel een interessante onderneming. Je onderbreekt de dagelijkse sleur voor iets speciaals. Je gaat naar het stembureau en wacht in een rij met mensen die je kent uit je buurt. Misschien praat je een beetje over je keuze, misschien onstaat er zelfs een klein politiek debat (of gevecht!). Daarna ga je een hokje in, druk je op een knopje op een computer en klaar is kieskees. Vrolijk weer naar huis met een mooie anekdote of twee en een koekje voor je moeite.
Nou niks daarvan!
Geen rij, geen gezellige mensen uit je buurt en geen koekjes! Geeneens een computer om op te stemmen. Wat een afknapper.
Wat ik aantrof was een klaslokaal dat leeg was op een aantal tafels na die aan elkaar waren geschoven, zodat drie oude mensen er aan konden zitten en het spannende stem proces konden leiden. Tegenover hen waren drie hokjes, waar net een man uit kwam lopen die zijn blik strak naar beneden hield en niemand wou aankijken, alsof hij net van de hoeren kwam in plaats van een stemhokje.
De drie oude mensen keken mij vragend en ietwat verveel aan. 'Dit is mijn eerste keer,' zei ik, automatisch terugdenkend aan een punt eerder in mijn leven waarop ik dezelfde woorden had uitgesproken in een iets dimmer belichte kamer en tegen een iets jonger publiek.
'Waar is je stemkaart?' vroeg een van de twee oude mannen aan mij (de derde was een oude vrouw).
Kut. Stemkaart. Wat de fuck is dat. 'Pardon meneer?'
'Je stemkaart. Zonder die kaart kan je niet stemmen,' zei de andere oude man.
Shitdeteringfuck. Die had ik natuurlijk thuis laten liggen. 'Die ligt nog thuis denk ik.'
'Ga hem maar rustig halen hoor, wij zitten hier nog een tijdje', zei de oude vrouw vriendelijk, 'die vergeet je in het vervolg nooit meer.' Altijd leuk om te zien hoe hoog de mensen die mij niet zo goed kennen mij soms inschatten.
En dus kon ik nog een keer op en neer naar mijn huis om die kaart te halen. Mijn burgerplicht begon nu toch wel veel weg te krijgen van een klusje. En ik haat klusjes. Maar goed, als je eenmaal bezigbent moet je het ook maar afmaken. Dus 10 minuten stond ik weer voor de tafel met twee oude muppet mannen plus date, en gaf ze de kaart en liet mijn ID zien. Vervolgens kreeg ik een groot stuk papier (in plaats van een computer) en mocht ik in een van de hokjes gaan staan. In dat hokje trof een groot, dik, rood potloot aan. Dit vond ik dan weer wel leuk. Net als in de reclames over stemmen. Dan kon ik daarmee een finkje zetten in een hokje, net zoals in de reclames. Ik had speciaal aan mijn finkjes gewerkt hiervoor. Maar nee, dat mocht niet. Ik moest het vakje geheel inkleuren. Als een multiple choice toets waarvan jij mag besluiten welk antwoord goed is. Makkelijkste examen ever. Toen nog het papier in de bus gooien, kijken of ik een lachje van die oude mensen kon krijgen door te zeggen 'ik hoop dat mijn team wint' (wat lukte) en dan weer het gebouw uit.
En toen was het weer klaar. Snel, onhandig en al bij al een beetje anticlimaxtisch (wat me weer terug deed denken aan dat moment wat ik eerder al noemde). Mijn burger plicht was vervuld.
Woepdifreakingdoo.