Ga maar op de stip staan

Ik heb nog niet echt een regulier schema voor het updaten van dit blog, en om heel eerlijk te zijn gaat dit waarschijnlijk ook niet gebeuren aangezien mijn reactie op schema's en andere lijsten met verplichtingen ongeveer gelijk is aan die van een lactose intolerante Hindoe op een cheeseburger.
Maar ik vind toch dat ik om de zoveel tijd wat moet neerzetten hier want anders is het zo teleurstellend voor de mensen die dagelijks dit blog checken is gespannen afwachting op wat voor pareltjes ik nu weer zou neerzetten.

Maar ik ben de laatste paar dagen nogal druk geweest met auditeren/voorbereiden op audities. Want ik kon natuurlijk geen studie kiezen waarin ik me gewoon kon aanmelden en dan gewoon naar binnen kon rollen met een nonchalante zwaai van m'n hand en een knipoog. Nee, ik moest me inschrijven voor een bloody Idols ervaring.

Zaterdag was de eerste ronde van Amsterdam. Om 12 uur stond ik klaar met een monoloog uit m'n hoofd geleerd en de zenuwen mooi onder controle. Toen bleek er echter een half uur vertraging te zijn en moest ik mijn concentratie en zenuwen van staal nog wat langer volhouden en vechten tegen de verleiding om aan het meisje naast mij (die aan iedereen bleef vragen of ze hier waren voor de audities) of ze alsjublieft haar mond wou houden.

En toen was het jouw beurt. Door de deur, het lokaal in, naar het midden van het lokaal lopen en voor je uit kijken alsof je dit dagelijks doet. En voor je staat een tafel met daaraan 4 mensen, van wie geen goddank Gordon is. Hoe je heet. Denk na, deze weet je! Ze vraagt niet of je familie bent van, maar die chagarijnige man rechts die heeft het wel door. Oké, doe je monoloog maar. Wacht even, er is zojuist een memo van de knieën binnen gekomen. Is het oké als ze even trillen? Heel licht maar, zien ze niks van. Nou die monoloog komt lekker, tuurlijk die internatie twee zinnen terug was niet helemaal zoals je hem geoefend had, maar daar merken ze niks van. Nou, je hebt alles gezegt, dus nu even luisteren naar de dame achter de tafel, niet vergeten zelfverzekerd te kijken! De improvisatie opdracht is dat je gaat dansen met een vrouw die uit een schilderij kwam en opeens sta je alleen op de dam. Deze opdracht ken je al! Iemand anders heeft je deze al verteld. Goed zo, laat zien dat je je niet schaamt om te walsen met een onzichtbare dame. En klaar, heel overtuigend als je 't mij vraagt. Jammer dat de mensen achter de tafel geen emoties vertonen. Die hebben allemaal goed opgelet op hoe Jerney Kaagman jureerd. En nu het lokaal weer uitlopen en de lift in stappen. En bedenk je dit eens; terwijl jij in de lift zit hebben die 4 mensen in dat lokaal al besloten hebben of ze je door gaan laten of niet. Veel plezier met wachten.

En het wachten was vervelend. Ik moest mezelf dwingen aan andere dingen te denken omdat ik anders gek werd. Zaterdag avond tot en met zondag middag was grotendeels een waas, de rest van zondag heb ik me geconsentreert op afleveringen van Scrubs. Maandag de gedachtes wegsporten en dan 's avonds werken (en zoveel mogelijk Scrubs tussendoor). Dinsdag loop ik de trap af (even wat te drinken halen tussen twee Scrubs afleveringen in) en zie ik dat de post op de mat ligt. Een aantal folders, wat brieven van de bank en een brief geadreseerd aan Job Romer. Een brief van de mensen die mij die zaterdag nog zo ongeintereseerd naar me keken. Ik liep naar de woonkamer en pleurde de andere post op tafel. Bram zat tv te kijken en kwam pas tot de conclusie waarom ik de moeite had genomen op de post op te rapen toen ik de envelope al had open gescheurd, en de brief had open gevouwen.

To be continued...

P.S. Ik ben door naar de tweede ronde!