Dus meneer Obama zit nu bijna twee weken in het witte huis en ik denk dat we kunnen stellen dat de wereld nog niet drastisch veranderd is. Er worden nog steeds meer oorlogen gevoerd dan in de gehele lord of the rings trilogie, de wereld economie is nog steeds even indrukwekkend als het voorspellen van een regenbui in Schotland en de meeste mensen in het Midden Oosten zijn Amerika nog steed meer als schietschijven dan als vrienden.
Het beste wat we tot nu toe van de Obama regering gekregen hebben is de inzwering. Al die mensen die op een kluitje staan in de kou, met vlaggetjes en maar schreeuwen en zingen en er gaat hier en daar wat fout maar uiteindelijk komt alles toch goed. Het was net de intocht van Sinterklaas, alleen dan nu met een zwarte baas en zijn witte knechten.
Maar goed, verder hebben we nog weinig wonderen gezien na die dag (fun fact: Obama's inzwering was op de dag na Martin Luther King dag, dus dat was een mooi lang weekend voor de African Americans). En als ik het internet mocht geloven zou Obama dingen uit zijn mouw gaan toveren waar Jezus nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Sommige mensen schreven onder nieuws berichten in hoofdletters hoe alles beter zou worden de dag dat Obama president zou worden. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat een belachelijk idee.
En ik weet heus wel dat zeuren over mensen op het internet ongeveer net zo effectief is als pissen in een smeulende vulkaan. Het lucht wel op, maar doet niks aan het feit dat Pompei zometeen voorzien zal zijn van een krokant laagje. Maar kom op mensen. Obama is ook maar één man. Ik ben net zo blij als de volgende liberale, linkse, blauw dragende, hippie, wiet rokende Bush hater dat we nu deze man in het witte huis hebben. Maar ik stel voor dat we allemaal onze verwachtingen wat aanpassen, want voor je het weet is pakjesavond weer voorbij en er is altijd dat ene cadeautje wat je niet gekregen hebt. Dan had je maar braver moeten zijn, elk land krijgt immers de regering die het verdient.
So help me God.
vrijdag 30 januari 2009
vrijdag 23 januari 2009
iSnob
Het is een onweerlegbaar feit. Het is net zo zeker als de opkomst van de zon en dat ons bestaan uiteindelijk zal afhangen van een Arnold swarzenegger robot die we naar het verleden hebben gestuurd. Ipod's gaan stuk. Altijd. En toch blijven we ze kopen want ze zijn mooi en handig en sexy en geven ons een goed gevoel in onze speciale regio (of ben ik dat alleen?). En ik ben ook zeker vatbaar voor de gadget waarde die apple's producten altijd hebben. Ik bedoel touchscreen én draadloos internet? Vertel mij maar waar ik mijn ziel weg kan signeren.
Maar ze gaan altijd kapot!
Mijn iPod was gestolen tijdens mijn verblijf in Australië en daarom besloot ik daar een nieuwe te kopen. Een iPod touch, omdat het daar sowieso goedkoper was dan in Nederland, omdat ik een muziek speler nodig had en omdat het een touchscreen heeft én draadloos internet!
Nu, nog geen 2 maanden later is ie stuk. Gelukkig heeft apple zelf ook begrepen dat hun producten niet langer meegaan dan een Big Mac, en daarom hebben ze besloten dat al hun klanten een jaar lang garantie hebben over de gehele wereld. En dus kon ik met mijn Australiesche iPod naar de Nederlandse macstore in Haarlem om hem te laten reparen. Maar dit kon wel 12 dagen of zelfs langer duren zei dat appleman. En ik geef het toe, ik ben van de iPod generatie en kan nog geen trip naar de ijskast maken zonder muziek in mijn oren te hebben. En ik ben me er heus van bewust dat mijn gehoord waarschijnlijk nooit zo goed zal zijn als vroegah, maar ik heb nu eenmaal een fix nodig voor mijn audio verslaving.
En dus besloot ik voor de tussentijd een goedkope mp3 speler te kopen. Gelukkig krijg je deze dingen tegenwoordig bij een happy meal en voor 30 euro was ik in het bezit van 2 GB aan wegwerp mp3speler materiaal. Maar nu ik zo lang een iPod heb gehad valt me pas echt op hoe kut de meeste andere producten zijn. Misschien dat sony nog een mooi dingetje maakt, maar dit kreng waar ik mee zit opgescheept is nog nuttelozer dan een gieter in een bosbrand.
En ik weet heus wel dat kindertjes in Afrika heel blij zouden zijn met dit ding, en dat jullie vroeger alleen het geluid van koeien castraties hadden om je te vermaken en blablabla. Maar dat boeit me allemaal niet. Wat ik weet is dat ik of mijn iPod terug moet hebben of in serieuze rehab moet.
Help me apple!
Maar ze gaan altijd kapot!
Mijn iPod was gestolen tijdens mijn verblijf in Australië en daarom besloot ik daar een nieuwe te kopen. Een iPod touch, omdat het daar sowieso goedkoper was dan in Nederland, omdat ik een muziek speler nodig had en omdat het een touchscreen heeft én draadloos internet!
Nu, nog geen 2 maanden later is ie stuk. Gelukkig heeft apple zelf ook begrepen dat hun producten niet langer meegaan dan een Big Mac, en daarom hebben ze besloten dat al hun klanten een jaar lang garantie hebben over de gehele wereld. En dus kon ik met mijn Australiesche iPod naar de Nederlandse macstore in Haarlem om hem te laten reparen. Maar dit kon wel 12 dagen of zelfs langer duren zei dat appleman. En ik geef het toe, ik ben van de iPod generatie en kan nog geen trip naar de ijskast maken zonder muziek in mijn oren te hebben. En ik ben me er heus van bewust dat mijn gehoord waarschijnlijk nooit zo goed zal zijn als vroegah, maar ik heb nu eenmaal een fix nodig voor mijn audio verslaving.
En dus besloot ik voor de tussentijd een goedkope mp3 speler te kopen. Gelukkig krijg je deze dingen tegenwoordig bij een happy meal en voor 30 euro was ik in het bezit van 2 GB aan wegwerp mp3speler materiaal. Maar nu ik zo lang een iPod heb gehad valt me pas echt op hoe kut de meeste andere producten zijn. Misschien dat sony nog een mooi dingetje maakt, maar dit kreng waar ik mee zit opgescheept is nog nuttelozer dan een gieter in een bosbrand.
En ik weet heus wel dat kindertjes in Afrika heel blij zouden zijn met dit ding, en dat jullie vroeger alleen het geluid van koeien castraties hadden om je te vermaken en blablabla. Maar dat boeit me allemaal niet. Wat ik weet is dat ik of mijn iPod terug moet hebben of in serieuze rehab moet.
Help me apple!
maandag 19 januari 2009
Tijd voor actie
Ik twijfel er niet aan dat deze blog uiteindelijk zal uitgroeien tot een imperium zoals Geenstijl (alleen dan, weet je wel, leuk). En daarom denk ik dat het nu een goed moment is om mijn krachten als internet rockster te gebruiken voor het goede.
Mijn goede vriend Hugo Sommer (bekend van mijn reis blog) zit nog steeds in Australië. En hij is ook in het bezit van een reis blog. Alleen is Hugo's reisblog momenteel stiller dan een dode mimespeler, aagezien hij al sinds oud & nieuw niets meer van zich heeft laten horen. En aangezien dit mijn enige manier is om te weten of hij nog leefd (en gek genoeg ook de enige manier voor zijn ouders) ben ik hier niet over te spreken.
Ik heb geprobeert meneer Sommer te mailen, maar het antwoord liet te wensen over aan juicy informatie en dus vind ik het tijd worden dat Hugo de wereld weer eens laat weten hoe het leven is voor de men die van down under komen.
Nu zijn er een goed aantal mensen die Hugo's blog volgen, maar misschien heeft hij toch het idee dat zijn werk onder gewaardeerd wordt. En daarom vraag ik het volgende van een ieder die dit leest. Ga alsjeblieft naar hugosommer.waarbenjij.nu en laat een bericht achter waarin je eist dat Hugo weer berichten gaat plaatsen.
Dit hoeft vooral niet onder je eigen naam. Jullie hebben bij mijn blog al laten zien dat jullie over een aan briljantheid grenzend vermogen hebben om slimme internet namen voor jullie zelf te verzinnen. Dus ga en vermenigvuldig uzelf... met berichten op het internet! Het zou heel mooi zijn als Hugo opeens op zijn rooie bolletje zou moeten krabben bij het aanzicht van alle intresse.
U wordt bedankt, nog een fijne dag.
Mijn goede vriend Hugo Sommer (bekend van mijn reis blog) zit nog steeds in Australië. En hij is ook in het bezit van een reis blog. Alleen is Hugo's reisblog momenteel stiller dan een dode mimespeler, aagezien hij al sinds oud & nieuw niets meer van zich heeft laten horen. En aangezien dit mijn enige manier is om te weten of hij nog leefd (en gek genoeg ook de enige manier voor zijn ouders) ben ik hier niet over te spreken.
Ik heb geprobeert meneer Sommer te mailen, maar het antwoord liet te wensen over aan juicy informatie en dus vind ik het tijd worden dat Hugo de wereld weer eens laat weten hoe het leven is voor de men die van down under komen.
Nu zijn er een goed aantal mensen die Hugo's blog volgen, maar misschien heeft hij toch het idee dat zijn werk onder gewaardeerd wordt. En daarom vraag ik het volgende van een ieder die dit leest. Ga alsjeblieft naar hugosommer.waarbenjij.nu en laat een bericht achter waarin je eist dat Hugo weer berichten gaat plaatsen.
Dit hoeft vooral niet onder je eigen naam. Jullie hebben bij mijn blog al laten zien dat jullie over een aan briljantheid grenzend vermogen hebben om slimme internet namen voor jullie zelf te verzinnen. Dus ga en vermenigvuldig uzelf... met berichten op het internet! Het zou heel mooi zijn als Hugo opeens op zijn rooie bolletje zou moeten krabben bij het aanzicht van alle intresse.
U wordt bedankt, nog een fijne dag.
donderdag 15 januari 2009
Der Unterdak
Tijdens mijn verblijf in Australië hield ik me niet echt bezig met het nieuws van de wereld. Dus tenzij de bevolking van Melbourne opeens tot slaaf werd gemaakt door een ras hyper intelligente bevers was de kans dat ik stukjes nieuws oppikte vrij klein.
Dat was een van de reden dat ik bijna naast mijn toast hapte vanochtend toen ik in de NRC Next las: "Adolf Hitler uit huis gehaald."
In eerste instantie dacht ik dat iemand misschien een schilderij van de Duitse dictator aan de muur had hangen of dat er een wassen beeld stond in madam tussaud en dat ze na 64 jaar hadden besloten dat dit misschien een tikje smakeloos was.
De werkelijkheid bleek echter vreemder dan fictie. Wat er in feite gebeurt is, is dat er in Amerika onlangs wat ophef ontstond rond een bakkerij die niet bereid was de naam van een 3 jarig jongetje op diens verjaardagstaart te glazuren. De ophef had niet zozeer te maken met de onwil van deze desbetreffende bakkerij, maar meer met de naam van het jongetje. Deze heette namelijk Adolf Hitler Campbell. De vader was woest dat de bakkerij zijn zoon een persoonlijke verjaardagstaart onthield. De rest van de wereld was woest dat deze man zijn kleine jochie had vernoemd naar een van de slechtste mensen in de geschiedenis van de wereld.
Maar laten we deze man niet meteen uitmaken voor krankzinnige neo-nazi. Wie weet was het toeval en was deze man zich er niet van bewust dat er al een andere Adolf Hitler rond liep. Laten we eens kijken hoe zijn andere kinderen heetten.
Joycelynn Aryon Nation Campbell en Honszlynn Hinler Jeannie Campbell.
...
Oke misschien is krankzinnige neo-nazi toch wel van toepassing...
Maar het artikel wat mij vanochtend zo verbaasde bleek uiteindelijk te gaan over de staat New Jersey, die heeft besloten deze kinderen uit huis te halen. De plaatselijke politie begrijpt niet waarom. Aldus de hoofdcommisaris: "Ik zou niet weten wat ik zou doen als iemand mijn kleine Josphef Sadam Ossama Mao Ze Dong Satan Kees De Biologie Docent Stalin Ford bij mij weg zou halen."
Dat was een van de reden dat ik bijna naast mijn toast hapte vanochtend toen ik in de NRC Next las: "Adolf Hitler uit huis gehaald."
In eerste instantie dacht ik dat iemand misschien een schilderij van de Duitse dictator aan de muur had hangen of dat er een wassen beeld stond in madam tussaud en dat ze na 64 jaar hadden besloten dat dit misschien een tikje smakeloos was.
De werkelijkheid bleek echter vreemder dan fictie. Wat er in feite gebeurt is, is dat er in Amerika onlangs wat ophef ontstond rond een bakkerij die niet bereid was de naam van een 3 jarig jongetje op diens verjaardagstaart te glazuren. De ophef had niet zozeer te maken met de onwil van deze desbetreffende bakkerij, maar meer met de naam van het jongetje. Deze heette namelijk Adolf Hitler Campbell. De vader was woest dat de bakkerij zijn zoon een persoonlijke verjaardagstaart onthield. De rest van de wereld was woest dat deze man zijn kleine jochie had vernoemd naar een van de slechtste mensen in de geschiedenis van de wereld.
Maar laten we deze man niet meteen uitmaken voor krankzinnige neo-nazi. Wie weet was het toeval en was deze man zich er niet van bewust dat er al een andere Adolf Hitler rond liep. Laten we eens kijken hoe zijn andere kinderen heetten.
Joycelynn Aryon Nation Campbell en Honszlynn Hinler Jeannie Campbell.
...
Oke misschien is krankzinnige neo-nazi toch wel van toepassing...
Maar het artikel wat mij vanochtend zo verbaasde bleek uiteindelijk te gaan over de staat New Jersey, die heeft besloten deze kinderen uit huis te halen. De plaatselijke politie begrijpt niet waarom. Aldus de hoofdcommisaris: "Ik zou niet weten wat ik zou doen als iemand mijn kleine Josphef Sadam Ossama Mao Ze Dong Satan Kees De Biologie Docent Stalin Ford bij mij weg zou halen."
vrijdag 2 januari 2009
Oost, west...
Dan beginnen we nu voor het echie.
Ik ben nu een week terug uit Australië en merk dat ik mij op het moment, in deze periode tussen de drukte van de feestdagen en de afleiding van werk en audities, bevind in een staat van "wat nu?". Na 2,5 maand reizen en constant bezig zijn voelt het opeens raar om gewoon thuis te zitten en niks te doen te hebben. Om eerlijk te zijn is deze "periode"waar ik zojuist naar verwees vandaag pas begonnen (aangezien ik gister samen met pap, mam, Bram en mijn kater de familie langs mocht) en heb ik vandaag een leeg huis en een even lege agenda. Dus misschien is dit gevoel van rusteloosheid morgen wel weer over en is het alsof ik nooit ben weggeweest.
Maar dat wil ik helemaal niet. Want als ik na 2,5 maand op mezelf zijn aan de andere kant van de wereld niks overhoud dan mooie foto's en leuke anekdotes dan heb ik niet alles uit deze reis gehaald wat ik wilde. En ik heb nu juist een andere kijk op dit landje gekregen. Na de levensstijl van de Australiër te hebben geobserveerd kan ik jullie bekennen dat de gemiddelde Nederlander een beetje een suf mens is (nogmaals iedereen die dit of een van mijn vorige blogs heeft gelezen is officieel en onherroepelijk tof tenzij anders beweerd door de auteur). Australië is natuurlijk niet perfect, begrijp me niet verkeerd. Hun politiek zit ook vol apen die te veel aan dikke stiften hebben gesnoven en hun president is net zo goed een schoothondje van Amerika als Balkenende, alleen dan misschien wat zindelijker. Maar de Australiërs maken tenminste olifanten uit de juiste muggen. Zij klagen over de hoge werkeloosheid graad en het feit dat de helft van het land niet genoeg water heeft om zich langer dan 3 minuten op een dag te douchen. En niet over het feit dat een of andere CEO van een of ander bedrijf 600 keer zoveel verdient als Jan Peter Balkenende.
Natuurlijk verdient hij 600 keer zoveel als Balkende, daarom is hij een of andere CEO van een of ander bedrijf geworden! Als jij net zoveel had willen verdienen als hem dan had jij ook een of andere CEO van een of ander bedrijf moeten worden. Als je, aan de andere hand, iets wil veranderen in Nederland (het liefst ten goede) dan moet je de politiek in gaan. Maar dan moet je niet gaan zeiken over de Balkenende norm, want dat is dom en kleinzerig en laat zien wat voor een enorme debiel je bent inplaats van de krachtige, door de wol gewassen superman die wij willen zien als onze minister president.
En als ik dan toch aan het zeiken ben is er de houding van de gemiddelde Nederlander, en dan heb ik het vooral over het uitgaan. In Australië wil iedereen gewoon een gezellige avond hebben. Als er iemand tegen je aanloopt is dat perongeluk en je neemt het hem niet kwalijk. En als iemand naar je vriendin kijkt dan is dat een compliment, want dan is ze waarschijnlijk een lekker ding. Hier lijkt het alsof de meeste mensen besloten hebben dat ze drinken, praten en lachen wel gehad hebben en nu liever allemaal de held willen zijn in hun eigen, enigste echte hollywood barvecht scene. Iedereen kijkt elkaar aan met een blik van "come on punk, make my day". Waarschijnlijk was het al zo toen ik weg ging, maar nu ik gezien heb hoe het ook kan zie ik het nut niet meer in van al deze alpha mannentjes bull shit. Kunnen we niet gewoon afspreken dat niemand tegenwoordig nog een alpha man is (er moet achter elke krachtige man immers een krachtige vrouw staan vandaag de dag) en dan proberen een gezellig avond te hebben?
En in het normale leven is de Nederlander ook lastig met de Australiër te vergelijken. Op straat en in de winkel noemt iedereen elkaar "hunny" en "babe". Gewoon mensen die je nog nooit gezien hebt, die achter een kassa zitten en zeggen "wat jij wil lieverd". Dat kan niet in Nederland. Dan zouden mensen gek worden en elkaar naar de keel vliegen. Ik ging vandaag de stad in en niemand, in geen enkele winkel, wenste mij een gelukkig nieuw jaar. Vorig jaar nog werd ik er mee doodgegooid. Je bent altijd een week lang bezig iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen. Zeker tot 7 januari ofzo, totdat je opeens de enige bent die het nog doet en iedereen je raar aankijkt. Maar niemand kon het blijkbaar wat schelen of ik een gelukkig nieuw jaar zou hebben! Waar gaat het heen met de Nederlander! Dit hele land gaat naar de knoppen!
Al deze dingen was ik aan het overdenken terwijl van de stad naar huis fietste met een groot pak met 4 flessen cola achterop. Opeens schoot het pak vanonder de snelbinder van mijn fiets vandaan en viel op de grond waarbij het pak scheurde en een van de flessen het midden van de weg oprolde. Meteen rende een vrouw, die vlak achter mij op de stoep liep, de straat op (die gelukkig leeg was) om de fles voor mij op te rapen. En terwijl ik afstapte en en haar bedankte kwam er een oudere mevrouw naar mij toe die uit de grote plastic tas, die door haar (tevens oude) man werd gedragen, een andere plastic tas die ze openhield voor mij om de cola flessen in te doen. "Anders is het zo moeilijk om ze mee te nemen," zei ze er glimlachend bij. "Dank u wel, en nog een gelukkig nieuw jaar," zei ik.
Misschien zijn Nederlanders toch de slechtste niet.
Ik ben nu een week terug uit Australië en merk dat ik mij op het moment, in deze periode tussen de drukte van de feestdagen en de afleiding van werk en audities, bevind in een staat van "wat nu?". Na 2,5 maand reizen en constant bezig zijn voelt het opeens raar om gewoon thuis te zitten en niks te doen te hebben. Om eerlijk te zijn is deze "periode"waar ik zojuist naar verwees vandaag pas begonnen (aangezien ik gister samen met pap, mam, Bram en mijn kater de familie langs mocht) en heb ik vandaag een leeg huis en een even lege agenda. Dus misschien is dit gevoel van rusteloosheid morgen wel weer over en is het alsof ik nooit ben weggeweest.
Maar dat wil ik helemaal niet. Want als ik na 2,5 maand op mezelf zijn aan de andere kant van de wereld niks overhoud dan mooie foto's en leuke anekdotes dan heb ik niet alles uit deze reis gehaald wat ik wilde. En ik heb nu juist een andere kijk op dit landje gekregen. Na de levensstijl van de Australiër te hebben geobserveerd kan ik jullie bekennen dat de gemiddelde Nederlander een beetje een suf mens is (nogmaals iedereen die dit of een van mijn vorige blogs heeft gelezen is officieel en onherroepelijk tof tenzij anders beweerd door de auteur). Australië is natuurlijk niet perfect, begrijp me niet verkeerd. Hun politiek zit ook vol apen die te veel aan dikke stiften hebben gesnoven en hun president is net zo goed een schoothondje van Amerika als Balkenende, alleen dan misschien wat zindelijker. Maar de Australiërs maken tenminste olifanten uit de juiste muggen. Zij klagen over de hoge werkeloosheid graad en het feit dat de helft van het land niet genoeg water heeft om zich langer dan 3 minuten op een dag te douchen. En niet over het feit dat een of andere CEO van een of ander bedrijf 600 keer zoveel verdient als Jan Peter Balkenende.
Natuurlijk verdient hij 600 keer zoveel als Balkende, daarom is hij een of andere CEO van een of ander bedrijf geworden! Als jij net zoveel had willen verdienen als hem dan had jij ook een of andere CEO van een of ander bedrijf moeten worden. Als je, aan de andere hand, iets wil veranderen in Nederland (het liefst ten goede) dan moet je de politiek in gaan. Maar dan moet je niet gaan zeiken over de Balkenende norm, want dat is dom en kleinzerig en laat zien wat voor een enorme debiel je bent inplaats van de krachtige, door de wol gewassen superman die wij willen zien als onze minister president.
En als ik dan toch aan het zeiken ben is er de houding van de gemiddelde Nederlander, en dan heb ik het vooral over het uitgaan. In Australië wil iedereen gewoon een gezellige avond hebben. Als er iemand tegen je aanloopt is dat perongeluk en je neemt het hem niet kwalijk. En als iemand naar je vriendin kijkt dan is dat een compliment, want dan is ze waarschijnlijk een lekker ding. Hier lijkt het alsof de meeste mensen besloten hebben dat ze drinken, praten en lachen wel gehad hebben en nu liever allemaal de held willen zijn in hun eigen, enigste echte hollywood barvecht scene. Iedereen kijkt elkaar aan met een blik van "come on punk, make my day". Waarschijnlijk was het al zo toen ik weg ging, maar nu ik gezien heb hoe het ook kan zie ik het nut niet meer in van al deze alpha mannentjes bull shit. Kunnen we niet gewoon afspreken dat niemand tegenwoordig nog een alpha man is (er moet achter elke krachtige man immers een krachtige vrouw staan vandaag de dag) en dan proberen een gezellig avond te hebben?
En in het normale leven is de Nederlander ook lastig met de Australiër te vergelijken. Op straat en in de winkel noemt iedereen elkaar "hunny" en "babe". Gewoon mensen die je nog nooit gezien hebt, die achter een kassa zitten en zeggen "wat jij wil lieverd". Dat kan niet in Nederland. Dan zouden mensen gek worden en elkaar naar de keel vliegen. Ik ging vandaag de stad in en niemand, in geen enkele winkel, wenste mij een gelukkig nieuw jaar. Vorig jaar nog werd ik er mee doodgegooid. Je bent altijd een week lang bezig iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen. Zeker tot 7 januari ofzo, totdat je opeens de enige bent die het nog doet en iedereen je raar aankijkt. Maar niemand kon het blijkbaar wat schelen of ik een gelukkig nieuw jaar zou hebben! Waar gaat het heen met de Nederlander! Dit hele land gaat naar de knoppen!
Al deze dingen was ik aan het overdenken terwijl van de stad naar huis fietste met een groot pak met 4 flessen cola achterop. Opeens schoot het pak vanonder de snelbinder van mijn fiets vandaan en viel op de grond waarbij het pak scheurde en een van de flessen het midden van de weg oprolde. Meteen rende een vrouw, die vlak achter mij op de stoep liep, de straat op (die gelukkig leeg was) om de fles voor mij op te rapen. En terwijl ik afstapte en en haar bedankte kwam er een oudere mevrouw naar mij toe die uit de grote plastic tas, die door haar (tevens oude) man werd gedragen, een andere plastic tas die ze openhield voor mij om de cola flessen in te doen. "Anders is het zo moeilijk om ze mee te nemen," zei ze er glimlachend bij. "Dank u wel, en nog een gelukkig nieuw jaar," zei ik.
Misschien zijn Nederlanders toch de slechtste niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
