Bedevaart naar Mocca

Hallo daar lieve kijkbuis kindertjes, hier is ome Job weer.
Allereerst, ik weet dat het hier de laatste tijd nog stiller is geweest dan in een bordeel in het Vaticaan. Maar door omstandigheden (vakantie, gebrek aan inspiratie, gebrek aan zin, al het bovenstaande) was ik niet in staat om hier een bericht te plaatsen. Maar hier is er weer eentje voor al jullie internet mensen!
In de laatste paar weken hebben er een aantal grote veranderingen plaats gevonden. Ik ben uit huis gaan wonen (op een tijdelijk adres), ik ben begonnen met studeren en ik heb mijn tiener jaren ingeruild voor de titel 'twintig jarige'. Dat klopt dames en heren, afgelopen vrijdag werd ik 20 jaar. Maar aangezien ik pas een aantal dagen met die titel rondloop (en ik de meeste van die dagen
niet nuchter was) ga ik hier in een ander bericht nog wel over filosoferen.
Uit huis wonen dan. Daar valt ook niet veel over te zeggen. Het is zeer tijdelijk, ik moet het appartement al weer bijna verlaten. Maar nu ik geproefd heb van het leven op eigen benen kan en wil ik niet terug naar het ouderlijk nest. Dus als iemand dit leest en nog een kamer weet in Amsterdam, laat het me weten!
Oké, wanhopige poging om een woonruimte te vinden daargelaten heeft dit bericht nog niks opgeleverd. Dus dan maar de studie. Die begon vandaag. Ik studeer Media & Cultuur aan de UvA en ben vandaag vol trots niet naar mijn eerste hoorcollege gegaan. Ik kon niet, ik had rijles (een verhaal voor een andere keer). Dus dat heeft ook nog geen leuke verhalen/gedachten opgeleverd.
Maar mijn leven als student heeft mij wel iets anders opgeleverd: een ov jaarkaart. En dat stelde mij en mijn partner in crime Sebastiaan in staat om een klein (en zeer oninteressant) avontuur te ondernemen. En dat is waar dit blog over gaat.
Een maand geleden ging de eerste Starbucks in Nederland open (nee Schiphol telt niet!). Op Utrecht Centraal staat nu een prachtige, authentieke, geile Starbucks. Sebas en ik zijn samen naar Australië gegaan (jobromer.waarbenjij.nu) en deden ons daar vaak tegoed aan Starbucks koffie/frappachino. En aangezien je in het dagelijks leven nou eenmaal niet elke dag op schiphol komt moesten wij bij terugkomst in Nederland dan ook afkicken van onze frapaverslaving.
Totdat er op Utrecht Centraal een Starbucks opende! En nu denk je misschien dat een persoon net ze goed nooit in Utrecht kan komen als op schiphol, maar ik kom er nog wel eens over de vloer. Nog beter nieuws is dat er op Amsterdam Centraal ook één komt! Maar daar had ik vandaag niks aan. Het enige wat ik vandaag had was een ov kaart en teveel vrije tijd om m'n handen. En nog voordat je nutteloze onderneming kon zeggen zaten Sebas en ik al op de trein richting Utrecht. Van Haarlem naar Amsterdam waren conducteurs niet in ons geïnteresseerd, maar tussen Amsterdam Amstel en Utrecht Centraal werd er om onze kaartjes gevraagd. Beide lieten wij onze ov kaart zien, om er vervolgens door de conducteur op gewezen te worden dat deze pas vanaf 1 september geldig was. En het is vandaag 31 augustus. Dat is toch belachelijk! Het academische jaar is begonnen, ik had verdomme een krant bij me waar dat in stond. Dat de bureaucraten bij de IB-groep dit niet begrepen was één ding, maar deze man moest toch begrijpen dat wij dachten dat, op de dag dat onze studie begon, wij onze studenten ov kaart konden gebruiken. Dat deze man sowieso de tijd nam om de gedachte door zijn hoofd te laten spelen om ons een bekeuring te geven omdat wij ons vergist hadden, omdat wij in onze naïviteit hadden ingedacht dat het systeem logisch in elkaar zat. En dat mensen niet zo dom zouden zijn om zich op een datum te verkijken, als het duidelijk was dat wij nu volkomen recht hadden op ons studenten voordeel. Van welke school voor achterlijke rukkers was deze graftak afgestudeerd dat hij hier sowieso over begon.
Al deze dingen schoten door mijn hoofd. Maar voor ik een (iets) subtieler antwoord kon formulieren gaf de conducteur onze kaarten al terug en zei dat we er mee weg kwamen. Hierdoor voelde ik me weer een beetje schuldig dat ik zulke dingen over de man had gedacht. Maar de volgende treintrol die ons op dit datum ding zou wijzen zou de volle laag van mijn verbale furie voelen.
We bereikte Utrecht zonder verdere problemen en stonden al gauw in de rij bij de enige echte Starbucks in Nederland (serieus Schiphol telt niet). De hele lange rij, mag ik wel zeggen. De rij die in feite zo lang, en dit blijkbaar al de hele dag was geweest, dat de frapachino die Sebas en ik wouden op waren. En dus namen we er allebei één die we uiteindelijk niet echt lekker vonden.
Maar los daarvan, de Starbucks zag er leuk uit. Het is de enige keten die bedacht heeft dat je filiaal er misschien gezellig uit moet zien. Lekker luie stoelen, rustige kleuren en een beetje POCA (piece of crap art, je vind het veel in hotel kamers). En veel mensen hadden dan ook een moment uit hun drukke reis leven genomen om even bij Starbucks neer te strijken en van een kop koffie te genieten.
En zo, een kwartier later, gingen Sebas en ik weer terug naar huis. Was de reis praktisch? Nee. Was het uiteindelijk culinair vervullend? Nee. Was het de soort domme actie die ik graag onderneem omdat de absurditeit ervan me wel aanstaat? Zeker.
Op de terugreis vroeg niemand naar mijn kaartje.