The Blow By Blow

Vandaag heb ik de eerste ronde van audities bij de toneelschool van Amsterdam gedaan. En hier is de herhaling.

08.00: De wekker gaat en en zie uit het raam dat alles wit is. Of het heeft gesneeuwd of dit is hoe acht uur 's ochtends er gewoon uitziet. Ik voel geen zenuwen, wel veel vermoeidheid.

08.10: Koffie! Nu ben ik wakker en klaar om de wereld aan te pakken (hoewel ik genoegen neem met de juryleden). Geen zenuwen, wel honger.

08.25: Ham/kaas croissant gehaald bij de bakker aan de overkant. Nu ik aan mijn basisbehoefte voor de ochtend heb voldaan komt de realisatie dat ik een zeer belangrijke vijf minuten ga hebben over iets meer dan een uur. Maar geen tijd voor zenuwen, moet eerst douchen.

08.55: Ben onder de douche mijn tekst aan het zingen alsof ik een operazanger ben. Je weet maar nooit wat die improvisatie opdracht gaat inhouden.

09.15: Het sneeuwt heftig buiten. Ik maak een opmerking over hoe ik niet wil dat het sneeuwt terwijl ik naar de toneelschool fiets en loop mijn appartement uit.

09.16: Het is gestopt met sneeuwen en de zon schijnt! Blijkbaar heb ik controle over het weer. Cool.

09.45: Heb mezelf aangemeld en ben onderweg naar boven.

09.47: Kom Lydwien tegen in de gangen. Zij moet ook jureren vandaag maar niet bij mij. Ik probeer een luchtig gesprek te houden maar ik merk dat de zenuwen me eindelijk gevonden hebben.

10.10: Mijn begeleidster zegt dat ik van de drie wachtende kandidaten de enige ben die er gespannen uitziet. Dank je wel, nu voel ik me veel beter.

10.15: Ik wordt naar binnen geroepen. Ik sta op en het lukt me voor het eerst in een half uur om een bijdehante opmerking te produceren. Ik weet niet meer zeker wat ik zei maar ik weet wel dat ik me er een stuk beter door voelde.

10.16: Ik neem plaats aan een tafel samen met twee juryleden en een student. Ik krijg uitgelegd wat er van mij verwacht wordt en merk dat door deze vervrachtingen ik mijn monoloog niet kan doen zoals ik hem gerepeteerd had. De zenuwen zijn echter verdwenen en ik ga gewoon zorgen dat het wat wordt. Goden bezorg mij inspiratie.

10.20: Niet geheel ontevreden over hoe mijn monoloog verliep. Dat is zo goed als ik op mag hopen. Nu de improvisatie opdracht. Ik moet mijn tekst zeggen tegen de studente. Ik ben een psychopaat die met haar geobsedeerd is en ik heb haar aan een stoel vastgebonden. Het is altijd fijn als je inspiratie kan putten uit persoonlijke ervaringen.

10.22: Dat was dan al weer het einde. Ik wordt vriendelijk bedankt en ontvang aankomende dinsdag een brief.

10.24: Stap beneden uit de lift met de volle realisatie dat de heren boven al weten of ik door ben of niet. Zucht.

11.00: Weer thuis. Ga nu een Ikea kast in elkaar zetten om mijn gedachte van audities af te houden. Is het al bijna dinsdag?