Oost, west...

Dan beginnen we nu voor het echie.

Ik ben nu een week terug uit Australië en merk dat ik mij op het moment, in deze periode tussen de drukte van de feestdagen en de afleiding van werk en audities, bevind in een staat van "wat nu?". Na 2,5 maand reizen en constant bezig zijn voelt het opeens raar om gewoon thuis te zitten en niks te doen te hebben. Om eerlijk te zijn is deze "periode"waar ik zojuist naar verwees vandaag pas begonnen (aangezien ik gister samen met pap, mam, Bram en mijn kater de familie langs mocht) en heb ik vandaag een leeg huis en een even lege agenda. Dus misschien is dit gevoel van rusteloosheid morgen wel weer over en is het alsof ik nooit ben weggeweest.
Maar dat wil ik helemaal niet. Want als ik na 2,5 maand op mezelf zijn aan de andere kant van de wereld niks overhoud dan mooie foto's en leuke anekdotes dan heb ik niet alles uit deze reis gehaald wat ik wilde. En ik heb nu juist een andere kijk op dit landje gekregen. Na de levensstijl van de Australiër te hebben geobserveerd kan ik jullie bekennen dat de gemiddelde Nederlander een beetje een suf mens is (nogmaals iedereen die dit of een van mijn vorige blogs heeft gelezen is officieel en onherroepelijk tof tenzij anders beweerd door de auteur). Australië is natuurlijk niet perfect, begrijp me niet verkeerd. Hun politiek zit ook vol apen die te veel aan dikke stiften hebben gesnoven en hun president is net zo goed een schoothondje van Amerika als Balkenende, alleen dan misschien wat zindelijker. Maar de Australiërs maken tenminste olifanten uit de juiste muggen. Zij klagen over de hoge werkeloosheid graad en het feit dat de helft van het land niet genoeg water heeft om zich langer dan 3 minuten op een dag te douchen. En niet over het feit dat een of andere CEO van een of ander bedrijf 600 keer zoveel verdient als Jan Peter Balkenende.
Natuurlijk verdient hij 600 keer zoveel als Balkende, daarom is hij een of andere CEO van een of ander bedrijf geworden! Als jij net zoveel had willen verdienen als hem dan had jij ook een of andere CEO van een of ander bedrijf moeten worden. Als je, aan de andere hand, iets wil veranderen in Nederland (het liefst ten goede) dan moet je de politiek in gaan. Maar dan moet je niet gaan zeiken over de Balkenende norm, want dat is dom en kleinzerig en laat zien wat voor een enorme debiel je bent inplaats van de krachtige, door de wol gewassen superman die wij willen zien als onze minister president.
En als ik dan toch aan het zeiken ben is er de houding van de gemiddelde Nederlander, en dan heb ik het vooral over het uitgaan. In Australië wil iedereen gewoon een gezellige avond hebben. Als er iemand tegen je aanloopt is dat perongeluk en je neemt het hem niet kwalijk. En als iemand naar je vriendin kijkt dan is dat een compliment, want dan is ze waarschijnlijk een lekker ding. Hier lijkt het alsof de meeste mensen besloten hebben dat ze drinken, praten en lachen wel gehad hebben en nu liever allemaal de held willen zijn in hun eigen, enigste echte hollywood barvecht scene. Iedereen kijkt elkaar aan met een blik van "come on punk, make my day". Waarschijnlijk was het al zo toen ik weg ging, maar nu ik gezien heb hoe het ook kan zie ik het nut niet meer in van al deze alpha mannentjes bull shit. Kunnen we niet gewoon afspreken dat niemand tegenwoordig nog een alpha man is (er moet achter elke krachtige man immers een krachtige vrouw staan vandaag de dag) en dan proberen een gezellig avond te hebben?
En in het normale leven is de Nederlander ook lastig met de Australiër te vergelijken. Op straat en in de winkel noemt iedereen elkaar "hunny" en "babe". Gewoon mensen die je nog nooit gezien hebt, die achter een kassa zitten en zeggen "wat jij wil lieverd". Dat kan niet in Nederland. Dan zouden mensen gek worden en elkaar naar de keel vliegen. Ik ging vandaag de stad in en niemand, in geen enkele winkel, wenste mij een gelukkig nieuw jaar. Vorig jaar nog werd ik er mee doodgegooid. Je bent altijd een week lang bezig iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen. Zeker tot 7 januari ofzo, totdat je opeens de enige bent die het nog doet en iedereen je raar aankijkt. Maar niemand kon het blijkbaar wat schelen of ik een gelukkig nieuw jaar zou hebben! Waar gaat het heen met de Nederlander! Dit hele land gaat naar de knoppen!
Al deze dingen was ik aan het overdenken terwijl van de stad naar huis fietste met een groot pak met 4 flessen cola achterop. Opeens schoot het pak vanonder de snelbinder van mijn fiets vandaan en viel op de grond waarbij het pak scheurde en een van de flessen het midden van de weg oprolde. Meteen rende een vrouw, die vlak achter mij op de stoep liep, de straat op (die gelukkig leeg was) om de fles voor mij op te rapen. En terwijl ik afstapte en en haar bedankte kwam er een oudere mevrouw naar mij toe die uit de grote plastic tas, die door haar (tevens oude) man werd gedragen, een andere plastic tas die ze openhield voor mij om de cola flessen in te doen. "Anders is het zo moeilijk om ze mee te nemen," zei ze er glimlachend bij. "Dank u wel, en nog een gelukkig nieuw jaar," zei ik.
Misschien zijn Nederlanders toch de slechtste niet.